De Jordaan, van Nes en Zeedijk

445

— Seg jij!... gilde Jet.

— Nee jij,... weerde Manus af.

En haar spraak nabouwend, reeg hij alle gehoorde loftermen aanéén: 'n schroonheid-van-'n-dame-is-'t-ge-regeld... Tsja... tsjal... 'n prachtpestuur... compleet 'n beeld! ... Je sou de vochtige straatsteene voor d'r wille zoene!... Alles is éérste-klas-an-d'r... Tsja,... tsja!... Wad 'n goddelijk blank velletje... en wad 'n knar haar!

Manus hapte naar adem en Jet werd blauw van woede.

— Heb ik dat gezegd? ... vuile Bochel!

— 'n Fijne krullemie,... ging Manus onverstoorbaar voort,... buit veur ouwe heere!

—• Je liegt, schooier! ... schooier!... gilde Jet heesch uit.

— Mit 'n zamenetje munt te zmakke,... vervolgde sarrend-kalm Manus.

— Kromme duufel!... schold ze wild.

— Blaas je eige nie fol,... heel gefaarlijk veur klierachtige gestelle,... sarde Manus.

—■ Allegaar klinkklare leuges en nóg es leuges!... schreeuwde Jet.

Manus rookte zwaarder en uit zijn wolken zong hij met een zachte stem, ijselijk bedaard:

Maar me sinne Wilde winne. Immer lichtsinnig, Beminde ik innig.

־-— Smerige negeweker!... schold Joden Jet,... die "־ al me mepschaure gannift!

Joden Jet wist dat ze loog, maar ze wou Manus tergen nu hij in zijn smiechtig liedje zinspeelde op haar verborgen driften voor vrouwen.

'n Zamenetje: sigaretje. — Negeweker; zieke.