De Jordaan, van Nes en Zeedijk

439

— 't Varen was niks gedaan... 'n Beroerd beetje leven,... bromde hij.

Ik docht... je sprong fan 't poen!... schaterde Corry.

— Wè sou 't!... Sie je meid,... de dood fan 'n metroos is d'r soo... soo raér... Seg ik te veul? ... Sie je juffer? ... Ik bin geen bramseil, maar... dat is soo gosel-lendig hè,... a je fersuipt of bijna fersuipt!

Corry luisterde. Er was een suggestieve klank in Jan's ontroerde stem. Ook Simbad en Manus waren gepakt door Gouwenaar's manier van spreken en hoe hij in voll• onbewustheid liet uitkomen de afgrijselijkheid van een verdrinkings-dood. Hij had liever, beweerde Jan, een granaatkartets of een kogel dwars door zijn hart.

— Dan spat je fan mekaar... en seg je an alle oord• fan de weereld ajuus!... Maar... in 't water, juffertje, in 't water... wil 'n mensch se eige nog altoos weer redde... Seg ikke te veul? ... Welneenet!... Siet u? ... Tut 't laatste nippertje blijf je... en je gaat mi' je folie menseferstand ... naar de haaie!

Hij verklaarde droevig-onderworpen Corry, waarom voor zoo een dood iedere matroos vól afschuw bleef.

— Je bin d'r nog, denk je altoos,... as je lig te swalleke in folie see,... en je bin d'r al half nie meerl

Heel somber klonk zijn stem. Toen hij uitgesproken had, zonk er een stilte in het vertrekje.

Het gesprek beviel den tragischen geest van Manus niet.

— Nou heb ikke 'r me eige es wille f'rdrinke,... lachte Manus,... maar ik kón nie sinke!

— Je bult!... schreeuwde Simbad.

— Heb ik permissie?

— Soo!

— 't Leefe is geen bier mit suiker!

— Oud gebouw, verzuipe,... bromde Simbad.

* — Toch oók 'n bakkie,... bleef Manus doorfanta-seeren,... è je duike wil en je blijf drijfe!... Ik gong ijskoud legge maffe op 'n droog flotje.