De Jordaan, van Nes en Zeedijk

441

Jan, niets van Corry's gezichts-verandering bespeurend ... ^s* die haaibaai,... die slabek,... seg ik te veul?

—׳ Dè liég je!... schoot Corry plots fel los en haar rechterbeen schoot naar vóór, alsof ze Gouwenaar een trap wou geven.

Jan keek heel bedremmeld en Manus wolkte hem goedhartig meé weg in een zwaren pijp-haal. Corry hoestte ervan; Simbad grinnikte, hitste op:

— Haar móéder... is effetief 'n bestig, gul wijf!

— Da hiet ik nie jokke,... lijmde Jan er bij, terwijl hij Corry's gezicht heel vreesachtig begluurde.

Zou hij wéér iets verkeerds geklapt hebben? Hij leek niet meer zeker van zichzelf. Ook Manus scheen niet mee te kunnen helpen en Simbad mokte. Toén lachte Corry inéén weer om zijn beklemdheid, zei ze gelaten:

— 'k Wou, ik had soo'n goeie asem as moeder.

Dat luchtte Jan Gouwenaar weer óp. Het lag heelemaal niet in zijn bedoeling Nel te misprijzen. Maar had Manus niet even de bollanteern kunnen laten flakkeren, het vuur in de mast hooghijschen? Dan was hij gewaarschouwd geweest. Nou schoof de lieve meid hem weer de noodplank onder de voeten, kon hij zich vrij aan wal plakken. En onbekommerd wou Jan nu weer een lofzang op Corry's moeder uittoeteren. Maar ze lachte en weerde den kerel af door hem met hartelijke innemendheid en zuiver betoonde belangstelling, die Gouwenaar dadelijk trof, te vragen naar zijn varensgezellenleven. Corry wist eigenlijk niet goed waarom ze zoo lang teutte met dien kerel. Leek hij iets op den knappen stuurman? Ze beefde en kleurde. Neen, neen, zei ze zichzelf. En nog minder op Mooie Karei. Ze wou hem wel loslaten, maar dat ging niet makkelijk. En hij haakte ook telkens weer bij. Ze kende zijn moeder uit de Willemstraat; moeder Makkie, die al haar kinderen een rasp over hun bakkessen had geschuierd als ze brutaal waren geweest. En ze begreep inéén waarom Jan's stem zoo gedempt klonk en zoo droevig, en zijn lichtende oogen zoo ontglansden, toen ze hem naar zijn vaarplezier vroeg.