De Jordaan, van Nes en Zeedijk

437

terde Jan... Ik ken nie step-heén, step-deur!... Maar 't wier me 'n hiernamaalsie waard as... as ik mi soo'n diergelijk juffer... 'n walsje mog afdraaie op de keie... of mit 'n bakkie de stad deur, wa? ... Seg ik te veul?

. — Mit honderd flippies in de meeluk,... viel wrang en valsch Simbad er jaloersch tusschen.

— Hou jij je grens!... of ik sla je temeê 'n grieksche " vlag op je fieselemie!

—׳ Jij maak die gooi nie!... viel Simbad hooghartig uit.

Manus moest weer vrede-rechteren. Hoe gek, die kerels, die altijd de sporen scherpten en tegen elkaar inflapperden als nijdige hanen, zoodra een mooie meid er bij kwam. Die malle pruiken sarden mekaar op sterven na dood.

— Koop lieferst 'n heerehuis mit 'n sonnetent,... spotte Manus... Hoe kenne jullie mekaar nou soo onkristelijk uitspuge!

— Ik blijf pekaan,... bromde Simbad met valsche be-heersching.

Corry was gaan zitten. Ze vond Gouwenaar een heel knappen en ronden kerel. En wat een oogen had hij! Alles zei Jantje er mee. Ook de matroos bleef de meid aangapen. Neen, ze stak niet den gek met hem. Hij voelde zich in één slag dol verliefd op de blonde deern, al gunde > hij haar tiendubbel aan Manus. Tjonge, tjónge, als hij die v - bout óp mocht trekken, met zijn graaimouwen los! Maar het niesse van zijn maat,... bom!... liever met den kop onder de balken!

Toen was Corry gezellig met hem aan den babbel geraakt. Ze informeerden van weerszij en nu bleek dat hij Stijn Burk, Mooie Karei, maar vooral haar eigen moeder en vader goed kende.

— Frans Leerlap, nou? ... Die zeem!... schold hij argeloos ----Wè 'n kledder fan 'n vent hè?

— Soó,... zei Corry een beetje geraakt.

— En je moeder,... dè magere schepsel,... vervolgde

Flippies in de meeluk: honderd briefjes van tien in den zak.