De Jordaan, van Nes en Zeedijk

439

hij om het niesse kunnen heendraaien en uren lang bij gepaaide netten rondzwemmen. Wat duivelskater, hoe kwiek van Manus, zoo'n komiek-leelijke kriek,... zoo'n gekke pestuur,... zoo'n scheve gele schipper ... zóó'n vangst! Hij knikte weer naar Peet en royaal, zonder een schampje afgunst, viel hij uit:

—■ Noii vent,... ik wensch je 'n gave reis mit soo'n niesse!

Manus, die het misverstand dadelijk vatte, haperde iets verwards tegen, dat Jan voor een soort van verlegenheid sleet.

— La maar soo,... we snappe Toewan Manus Peet... 't Is 'n reusemokkel!... Jij heb de honderd-duisend in huis!

— Soo.

— Ik bind 'n reefie in.

— Bakkes, Janmaat...

— Loef ik nie teuge op!

־־- — Haal nie soo'n swiet,... viel druilend Peet bij. Eindelijk begon ook Corry te begrijpen. Jan zinspeelde op hun tweetjes als op een stil paar. Nu, ze deed heele-maal niet afwerend, noch verontwaardigd. Dat trof Manus heel diep als iets onverwachts kiesch tegenover zijn schar-minkeligheid en de botte vergissing van Gouwenaar, die er maar uitflapte wat hij dacht, zonder rem en beheer-sching.

Zoo leefden toch alle menschen allerwonderlijkst door malkander, mijmerde Manus. Hoe zou nou zoo een gouden vlinder hém ooit op de hand gaan zitten? En tóch leek het nu en dan, of ze haar geschonden en natte wiekjes bij hém kwam drogen. Of was dat nou weer een speelsche vlucht van haar dartele wezen? Het schreeuwde in hem: Rékenen Manus!... rékenen! Maar hij kon wel alle duivels uit de hel vloeken... hij kón niet meer rekenen! Dat ging met een langen roffel en een taptoe door hem heen; om te rillen.

— Sie je meid,... ik dans nog oud-Jerdaansch,... scha