De Jordaan, van Nes en Zeedijk

426

jauwsch, dè spreektl Nou fs die 'r... Seg ik te veul? ... welneenet!

Hij sloeg hem de handen op de schouders en beweerde dat Manus eens flink de wind door zijn keelgat moest laten waaien. Inderdaad, hij stónd er, Jan Gouwenaar, de eenige vriend dien Manus er op had nagehouden, zijn leven lang, maar dien hij ook niet meer dan twee keer in de twintig jaar te zien kreeg. Tien jaar was Gouwenaar weggebleven, donker gebrand als een bruinvisch, maar met een bom gespaarde duiten weerkeerend. Daar kon een buurman een royale pottenwinkel van opzetten, meende Jan, en blomgordijnen van koopen voor een trouwschuit.

— As ik me moeder had,... kocht ik 'r sebiet in 'n • hofje; nou gooi ik 't wég an ommekantjes!

— Kom je in Nergenshuize te legeére,... in 't hooge groen,... lachte Manus.

Jan moest en zou met Manus eerst een frisschen kuier doen door Nes, Warmoesstraat en over den Zeedijk. Hangen tusschen twee loggers... en vergaan voor Terschelling, dat werd je ware!

— A je an land bin, dan lik je niks as bruine suiker op je korst... Sei ie te veul?... welneenet! Je bin d'r nou eenmaal een merk of je bin 't niel As 'n bom mit 'n lek schiet d'r 'n jantje binne... vanachter gepakt door de zee... Zoó kroop hij den Dijk weer op, waar hij zooveel wind ving voor en aleer hij aangemonsterd was.

Den scherpen Oostenwind, die zijn ooren bevroren had, dien moest hij weer voelen en dan de mamsellen in top vercierd... met tjoeke tuig en wimpel!

Manus beloofde hem, zijn werk, bezoeken en boodschappen zoó te zullen indeelen, dat het met den plezier-slenter kon samenvallen. Hij liet Jan Gouwenaar loskomen, al zei dié telkens: ״spreek jij ook eens 'n woordje mee".

Manus wist wel dat hij er vooreerst geen speld tusschen kon wringen. Hij had schik in den kerel, eén uit den tijd