De Jordaan, van Nes en Zeedijk

421

Op sluwe aanwijzingen van Riek, Lange Lien en Schaartje, waren de vriendinnen Moeke gaan bezoeken, maar teruggewezen. Corry hield zich nog schuil, wou niemand zien. En Moeke hielp met genoeglijke gemoede-^s lijkheid mee misleiden, hield Corry... ״fijntjes" renons. Zelfs Mooie Karei liet zich door Moeke's onnoozel-rustige smoesjes bij den neus nemen; voelde zich blijhartiger, nu zij zich althans in dien vuilen boevenkelder niet verdekt had opgesteld. De pooiers snoefden wel overdadig onder malkander op den val van Corry, maar als zij Karei Burk met zijn vreeselijke wilde en woeste oogen zagen óp-dagen, tot alles in staat, dan hielden ze zich tam en snoven onraad. Zelfs Piet de Stallesgast zei, niks „vastig" te weten en loochende met knipperende oogen al de praatjes over hém en Corry. Naai was Piet genoeg, bromde Karei. Maar de twijfel, de onrust en het onzekere kwelden zijn droeve zinnen ziek.

Weer sprak hij Rooie Dirk aan, plots zóó hevig, dat " die bijna doorsloeg. Mooie Karei stond grauwbleek vóór hem, hield den adem in... Rooie Dirk was voor geen kleintje vervaard, maar zoo vreeselijk als dié kerel keek... nee, dat werd niet om aan te zien. Neen, daar moest hij nu niks van hebben. En ook dié loochende, of draaide er vaagjes om heen. Geen meid, geen kerel durfde Karei rechtstreeks de waarheid van het gebeurde in de sloep met den stuurman, en daarna... vertellen. Wat ze onder elkaar ook snoefden en bluften, ze ver-leugenden alles weer onmiddellijk als Karei aankwam en zich te luisteren zette.

Bij Nel in de Lindestraat liep hij als een opgejaagde gek heen en weer. Nel's smal en uitgemagerd gezicht leek wéggeteerd; alleen de oogen vuurden onrustig. Ze zei geen woord, ook niet op Karel's onstuimige verwijten. Nu zag de heele Jordaan, hoe stapel mal hij op de meid was. Zelfs Stijn Burk kreeg met de smartelijke angstigheid van zijn broer te doen. Zoo verbijsterd en wild had

Renons: schuil. — Naai: slim. — Doorslaan: bekennen.