De Jordaan, van Nes en Zeedijk

419

ze hem de oogen uit den kop! Ze kon, kón niet dulden dat hij van haar vernedering en ramp afwist en tóch niet het ware kende. Dat mocht hij alleen van haar vernemen. Maar hij moest vragen en naar haar toe-kwispelen. Zij zou nooit, nooit uit eigen beweging loslaten. Zij was in overmacht verslagen,... dat had hij uit zichzelf moeten bedenken. Besefte hij dat niét uit zichzelf, dan werd hij een vod, een druiloor, een zwabber uit de Ruiterpié, een dronken pikker en even gemeen als de pooiers die haar hadden overmand. Dan kreeg ze een haat in haar hart tegen hem, zooals die al in haar brandde voor de souteneurs der dievenmeiden. Kerels, die ze met wellust het vleesch van het lichaam zou kunnen afknijpen. Neen, néén, die krenking zou ze nooit, nóóit vergeten. _t

V.

Karei Burk bleef juist een week weg van den Zeedijk. Ongelukkig was hij en ten spot halve, als een aap met een afgekapten staart, voor de smonselaars en kwaadsprekers. Hij had in vage en minder vage aanduidingen gehoord van de rooverij op vier vreemde zeelieden, de zware mishandeling der kerels, door de politie in trapgat en onder pakhuiskelder, gewond en bezwijmd gevonden en vervoerd. Onder ontzettende beklemming vernam hij óók het versuffende nieuws, dat Corry met het stel was meegeweest. Alles kon hij van de felle meid gelooven, maar dat ze hielp valletjes opstellen, voor roof op dronken en onnoozele zwabbers,... nee, dat niet. Ze leefde in uitdaging, lichtzinnig en losbandig, bijna zoo brutaal als hijzélf. Maar zoo iets?... En toch hoorde hij van allen kant dat ze in de sloep meegedronken had. Bovendien bleef ze onder water. Er scheen dus iets verschrikkelijks gebeurd. Karel's jaloezie begon zoó helsch en

Ruiterpié: Pieter Jacobstraat (in Amsterdam). — Pikker: matroos.

30*