De Jordaan, van Nes en Zeedijk

418

tweespalt en innerlijk verdriet had doorgemaakt, deze laatste acht dagen, zou geen sterveling te weten komen. Als ze verscheen en voor de geblufte gezichten der meiden en kerels stond, moest ze helsch kunnen lachen, weer zoo spottend en los van alle beklemming en zélfschaamte-gevoel, als vroéger. Beter scheel dan blind, en al kon er geen hand water méér bij haar beroerdigheid, ze zou weer op-en-tegenworstelen.

Eén ding stond voortaan vast: op den Zeedijk zou ze niet blijven, al ging ze ״het leven" in, het zondebestaan. Eerst naar de Nes,... waar ze voorproefjes van genipt had; dan naar Harry, als die nog wou, want van haar avontuur moest ze hém alles vertellen. Een paar uur later keérden de gedachten en plannen opnieuw. Ze had op straat een paard op zijn breed neusbeen gezoend, een lekker-dot-van-een-dier en het beest begon te hinniken. Dat beteekende wat! Ze had gauw een kruis-van-armoe op de straat getrokken, maar het paard bleef hinniken. Nou werd het vast geluk tegen afgunst en kwetsuren. Dat had haar Mooie Jo uit de Alhambra fijn „uitgelegen". Misschien ook kreeg ze een levend geschenk van nieuwe kleeren. Kom, ze zou nog eventjes op den Zeedijk blijven rondslenteren. Ze moest, moést eerst afrekenen met dien blauwkop Riek, de gniepige Schaartje, met Lange Leen en al de anderen. Nee, gekkigheid, ze kon niet zoo maar los van haar eigen wraak. Ze moest die schepsels heur klamme tronies onder haar heete knuisten voelen en ze hooren janken. Ze moesten gehavend, zooals zij gehavend rondliep, terwijl zij lachte en schimpte. En zien dat zij, Corry, nog lang niet kapot was, dat ze nog él haar kracht en trots had behouden en met haar gebit de grendels kon doorvreten.

Corry staakte haar eenzame wandelingen in den avond aan de Ruyterkade. Ze ging weer den lichtdollen Zeedijk op met zijn klankenrumoer en gehos. Ontmoette ze Karei, en ze zou aan zijn oogen zien dat hij alles giste en dat ook hij geloofde, dan sloeg ze hem aan, krabde