De Jordaan, van Nes en Zeedijk

4i7

pooiertje ging opsnuffelen. Ze moesten het nóg eens bij haar probeeren! Ze zou ze vastboren aan de muren van Moeke's krot. Mooie Karei kon oók ophoepelen. Ze zou zonder hem ook weer op de schragen overeind kruipen. Ging ze een toontje te hoog? Wat deerde het, wanneer een creatuur als tante Dien in haar ongekarnde fratsen er ieder dag wel tién te luid schreeuwde met kromme taal. Ze ging zich nu verkoopen aan den hoogst-biedende. Nóg zat ze in het moeras, maar ze zou een rare zwenking maken. In de stinkende drab getrapt en tóch niet gestikt, dat ging ze de doerak-wijven en kerels toekrijschen!

Manus Peet zou haar ook wel graag een handje steunen, als hij hoorde wat haar op haar stoeltje werd thuisgebracht. Nu ze om Manus dacht, zag ze oók weer Joden Jet, haar grauwen kop, haar vuil-grinnikenden, wreeden mond, haar valsch-zoeten grijns; en hoorde ze het smakkend inzuigen van haar bloedlooze lippen. Corry kneep de vuisten zenuwachtig saam. Dat afschuwelijke wijf was alléén de oorzaak van haar schande en ondergang. Die vrouwenverkoopster en saroespeelster had al de kerel-pooiers en meiden in wilde wrokgisting gebracht. Ook dié dacht nu: Corry is neergetrapt,... Corry komt nederig zich aanbieden voor een goede plaats. Maar Corry zou dat walgelijke vrouwspersoon liever den nek doorsnijden dan naar haar toe te gaan in haar hulpelooze benauwing. Ze voelde weer het onstuimige bloed in de knuisten gloeien... Haar zou ze zich nooit en nimmer verkoopen.

Corry begreep nou ook waarom moeder Nel haar dochter niet door de politie had laten terugbrengen. Ook dié dacht: Corry had zich weggegooid als een straatdel. Ze las haar naam in de krant, onder de dievenmeiden. Corry kende Nel, haar fatsoen en haar schaamte voor de buurt, en haar smartelijke woede. Ze was dood voor ^ haar moeder, afgesneden van honk! Ook Mooie Karei durfde niet opdagen en zij zou ook niet spreken. Zich' tegenover niémand verantwoorden. Wat ze in stilte aan

Saroespeelster: hier: dievegge.

Van Nes en Zeedijk