De Jordaan, van Nes en Zeedijk

412

elkaar vertroebelende gewaarwordingen, die de hoogere bezinning bleven ontberen. Ze kampte in zich met twee geheel tegenstrijdige gevoelens: ze wou voor Mooie Karei zichzelve geheel bewaren, en haar diepe en bedwelmende zinsgenietingen alleen met hem ondergaan, en terzelfder tijd doorleefde ze met verfijnde bevrediging de prikkeling van ontuchtige gedachten en gewaarwordingen bij anderen, al betrok ze die weer allerinnerlijkst op hun gedacht samenzijn. Haar vernedering nu, was meer een van binnen loeiende smarthuil om hem, dan om haar-zelve.

Het gemeen-vuile van de daad der schennende kerels, neen, ze voelde het, daar zou hij niet tegen óp kunnen, omdat zij er zélve ook niet overheen kon. Zoo was haar avontuur wég, Karei wég en zoo bleef in haar de wroegingsgedachte, dat ze ook dien knappen stuurman misleid had.

Bij dit gevoel haatte ze plotseling Mooie Karei weer hevig. Hij bleek zélf een diep-liederlijke vent, als al die andere souteneurs van den Dijk. Hij had dadelijk na het gebeurde, haar weer liefde moeten afsmeeken. Ze haatte hem omdat zij zich nu zijn mindere wist. En weer spookte het dwars in haar hoofd en ze besloot hardnekkig dat ze door hém eigenlijk geschonden was. Ze had zich vaag verliefd op dien stuurman, omdat hij zoo sprekend Mooie Karei leek; juist toén zij zich in een vreemde zwoelte van zinnen voelde verloren gaan. Daarna had ze juist zoo dorstig gedronken en waren de valsche meiden haar gaan ״voeren". En ze was stilaan weggeraakt in een gloeiend, martelend wee, dat haar hevige onrustigheid bezorgde en ook een soort benevelend duister genot. En weer huiverde ze van het afzichtelijke daarna.

Eindelijk drie dagen na het gebeurde was Corry 's avonds den vunzen achterkelder uitgestapt. Ze sloop door het voorkrot aan de straat, en snel rende ze, ongezien, de stille Geldersche Kade op.

Voeren: voor den gek houden.