De Jordaan, van Nes en Zeedijk

409

breede vrouw van het dievenlogement, met haar mummel' mond en ópgeplooide kin, kauwde rachmones-woordjes. De ״jonges" hadden haar wel een beetje érg rauw „in-gesongen", meende de vrouw. Ze moest maar gauw haar *״• schierbaartje glad strijken,... anders wier het zoo lee-lijk, haar jovene knar. Moeke, de vrouw van het dievenlogement, suste en lijsde. De zwarte bolletjes op haar wol pronkmutsje schudden neen als zij ja, en ja als zij neen knikte. Haar goedig gezicht, geel en van rimpelgroefjes kruiselings doorbarsten, sprak Corry met gemoedelijke vredelievendheid aan.

— Ik sel je wat fijns te pooie schokke,... mummelde ze.

Maar Corry weigerde te eten.

Moeke bepeuterde haar zware bloedkralen, knoopte haar zijden halsdoekje al vaster onder het spreken en zei medelijdend:

— Soo ga je pijger nefke,... dè stopt geen nagelaar nie.

Doch Corry liet Moeke mummelen en om haar heen-gonzen. Ze voelde tóch geen troost. En ze warde weer haar gedachten en angsten dooreen als een opgejaagde kudde schapen, over elkaar heenspringend en onderduikend. Waarom was Karei Burk haar niet te hulp geschoten? Ze begreep eigenlijk niets meer, niets, niéts! Ze bleef dof, dood, afgebeuld. Ze voelde zich diep ellendig afgemarteld door alle gedachten en emoties. Van wilden toorn sloeg ze over naar weeke, bedroefde edelmoedigheid. Mooie Karei wou ze zien, hem, hém alles biechten en onder een smartelijke toenadering een nieuw, goéd leven beginnen. Maar éven later trapte ze de koesterende gevoelens voor Karei van zich af. Wou ze alléén wraak, koeling, opluchting. En daarónder de drang tot behagen, tot tarten, tot omwoelen en vernielen. Dan verviel ze weer in verzwakkende mijmeringen. Nu had

Rachmones-woordjes: meelij-woordjes. — Schierbaartje: mom. — Jovene knar: prachtige kop. — Pijger: dood. — Nefke: meid. — Nagelaar: in dien zin: uithongeraar.