De Jordaan, van Nes en Zeedijk

4°5

krijschen en tegen vreemd beschot aan te trampelen. Corry hoorde hem kreunen en woedegillen uitstooten. Ze smeet wankelend en besefloos het wrakke deurtje van haar krot open en de Engelsche stuurman waggelde ontsteld en zwaaiend van haar schoot. Dadelijk rende de matroos in den middenloop, op het lamplichtje van Corry's kamertje aan, maar hij smakte met een bons over dwars-treedjes en een emmer tegen het beschot en draaide van onderbroken drift als een blinde tor in het rond. Toen, kreunend en razend, heesch hij zich overeind, bijgelicht door Corry. Die begreep van al het gebeurde niets. Ze lalde nog warrig van haar Kareltjelief, waggelde en vloekte, terwijl de matroos al nuchterder, gevaar voor zichzelf en zijn makkers beseffende, haar het lampje poogde te ontrukken. Plots zag Corry uit een zijhok, Riek, Schaartje en Koos, op den rug van den matroos springen, in woest-overmeesterende vaart en onder gesmoord razen en verwenschen hem met geweld de armen achterwaarts wringen. Maar de matroos in ontzinde woestheid, rukte zich los en greep zijn mes, heel snel. Het licht van Corry's lampje doofde nu ook en weer klonk tusschen hijgend geworstel en het krampachtig reutelend en snikkend vecht-geluid in enge ruimte, over het donkere portaaltje, zijn hulp-krijschende stem, angstig vlug gesmoord door toespringenden Korte Luuk en Rooie Dirk. Zwarte Leen kermde zacht; de valsche duvel, kreunde ze, had haar in de pink gestoken. Riek lichtte schuw bij, zóó haastig dat de matroos niets zag dan een flits en dadelijk de beukende knuisten der kerels, wreed-brandend van driftslag op zijn gezicht voelde neerhameren. Twee op den uitkijk, hadden Corry met den stuurman weer in een donker hok teruggedrongen. ; ׳ -

— Dié is pleite!... joeg Korte Luuk hijgend en Piet " ' betastte den bewusteloos-ineengezonken matroos.

׳:K — Nou 't vrijertje nog,... fluisterde Nachtuil.

Freek de Duvel kreeg een bof op zijn borst van Piet

Is pleite: er van door.