De Jordaan, van Nes en Zeedijk

404

stemmengefluister als een fijnzacht regengeruisch en verdwenen de sterkere geluiden raadselachtig opgeslorpt door de donkere ruimte. En soms klonk er een luid geschreeuw, gedempt en heesch afgeknot, of brak een gefloten roofsein met een giltriller plots weg. Als de kamerkrotten opengingen, vlamde uit de duistere diepte van de kerkruïne, boven, beneden, een goudwalm, een haardvuur-gloed, het dwaalgele schijnsel van een kaars op een flesch; verschenen éven, bleeke of blauwdronken boeventronies of gelaatsbrokken en aangelichte lichamen van dievenmeiden, door een paarsch duister omkranst. Dan, bij het toekleppen der deuren, dreef weer de nacht over het vreemd-levende Godshuis, zonken de trapscha-duwen, de laddertjes en geelschuwe schijnsels wég in de diepte.

Naar dit gebouw met zijn roofholen werd Corry meegetroond. Ze was de heugenis kwijt aan Karel's waarschuwing, dat ze, dair eenmaal binnengelokt, niet meer ontkomen kon. Eén van de drie matrozen begon waakzamer óp te leven uit zijn roes, toen hij in een kamer naast zich, een kermende stem hoorde weeklagen en gesmoord om hulp roepen in zijn taal. Dat leek een makker. De hevige schrik ontworstelde hem aan zijn beneveld besef, al begreep hij niet waar hij heengelokt werd. Weer klonk er dof stemgedreig, gestommel en vloekend gebrul óp en de donkere kerkruimte, onder het los getimmerte, speelde grillig-galmend met de noodkreten.

— Druk 'm se gleuf dicht!... hoorde Corry,... neé... se gleuf!... mit je jatte kreng!... Twee binne d'r al afgesneeje!

Een dolle angstwoede trilde als een kramp door het lichaam van den matroos, die lichte bezinning zamelde. Hij smakte de Zeedijkmeiden dol-woest van zich af en rende den middenloop op. Dadelijk doofden de dieven-wijven het licht en nu stond hij in het stikdonker te