De Jordaan, van Nes en Zeedijk

396

genoot onuitsprekelijk van plagen, sarren, diep kwellen en van verwarringen brengen in het ordelijke en normale. Wat haar begeérde vertrapte, wat haar weerstónd onderwierp ze. Zoo haakte ze naar Karel's liefde, maar ook naar zijn ongeluk, zijn smaad en onderwerping. Als hij vocht met kerels wou ze hem zien overwinnen en tegelijk zien afranselen. Want in de overwinning alleen behield hij een kracht, een trotsche, uitdagende meerderheid bóven haar, die haar prikkelde, wild deed opstuiven, ziek maakte van jaloezie en nijd. En nu, in haar val, wou ze nog dringender en vuriger dat ook hij verongelukte, haar siouteneur werd; wou ze ook hém gebruiken voor ׳haar liefde, haar leefdrift en haar haat.

III.

Hoe was het toch eigenlijk allemaal zoo verschrikkelijk noodlottig voor elkaar gestapeld?

Ze zou met het heele vroolijke meidenstel, door Schaartje, naar het zeggen, bijééngetroinmeld, de vorige week op een heerlijk-koelen en zonnig-tintelenden zomermorgen mee gaan roeien. De dellen hadden vier vreemde Jantjes in het loknet opgesleept en meegetroond naar het Y. Het waren drie Noorsche matrozen en een Engelsche derde-stuurman, een knappe jongen die heel veel op Mooie Karei leek. Ze hadden drank, flesschen vol, in de ranke, groote sloep meegenomen; bier, jenever, cognac. Corry stikte al dadelijk van dorst. Altijd op het water, schaterde ze naar de meelachende meiden. Er mocht niets anders ״geklokt" worden dan bier of jandoedel, hadden Schaartje en Riek bevolen. Allen dronken en klonken mee, met flesch tegen flesch. Het tochtje ging gul en vlot. De ziltige lucht van het water en de koele piasgeluiden der riemen brachten Corry in een wilde opgeruimdheid. Ze dronk en gul-onbedacht reikten de handen der meiden bier en drank. De vreemde roeiers, in hun gestreepte truien, de armen bloot, zongen en klapten van