De Jordaan, van Nes en Zeedijk

394

had het wijf besloten, Corry's ondergang te laten bewerken ... door anderen.

Manus Peet had Corry van Jet's liederlijke opwellingen trouw op de hoogte gehouden. Maar dat smiechtige spel met Piet, Matje en de Zeedijkmeiden kón hij niet voorzien. Corry moést geschonden en neergetrapt door eigen volk, en door verraderlijke overrompeling en lichamelijke overmacht.

Het begon weer in haar te razen en te gillen van opgekropte, wilde en onuitgeleefde woede. Dat afgrijselijke wijf zou ze met de tanden den strot kunnen openbijten en ze zou zingen van bevredigden haat en wraak, terwijl ze haar knauwde, haar grauwen kop, haar grijnsbakkes, haar dommen, dierlijken, boosaardigen snoet! Neen, tegenover dat schepsel kon ze niet de kalmere bewegingen van haar zinnend en fijn-wreedaardig, voorbereidend inzicht afwachten. Tegenover de anderen wél, de meiden die meé hadden geroofd en de overrompeling mogelijk gemaakt. Dié zou ze later, eén voor eén, havenen, vernietigen, doodpesten of ziek sarren. Ze zou de dellen juist treffen in de aftroggeling van hun kerels. Dat zou haar triomfantelijke wraak zijn. Geen foltertouw kon ze méér doen krimpen van wilde pijn en woede, dan de ellende, ze hun kerels te ontnemen. En dat kón ze, want ze bleef toch Corry, de mooie, alles-tartende, met alles spottende Corry, die van geen enkelen vent een vast bezit wilde zijn. Maar Joden Jét moest ze dadelijk in de dorre, reutelende borst grijpen. Dat was een ondier, een bloedzuigster, een laffe verraadster en moordlustige. Dat wijf moest van elkaar gerukt, gestriemd en gekorven! Zoo een wanschepsel bedierf overal waar haar vuile mond ademde, de lucht.

Er brandde in Corry een helsch genot nu ze tegenover Jet haar eigen, wreede instincten kon loslaten en vooral, omdat ze wist te zullen volbrengen wat ze aan wraak-gedachten en voornemens in zichzelve koesterde.

Het werd geen enkele opgewonden blazerij van haar