De Jordaan, van Nes en Zeedijk

394

uitgillen. Ze kon ieder oogenblik van den dag wel huilen, wild, aftergend lang en woest, om zich van binnen óp te luchten, om een bang vernederingsgevoel, tegelijk een krankzinnig-makenden wrok, op te lossen. Zoó vernield en kleingeranseld had ze zich nog nooit in haar leven geweten. Ze was een vuil vod, een blompot-zonder-aarde, een beschimmelde memmele en tegelijk een zoó diep gekrenkt en getrapt wezen dat ze om haar eigen ellende grienen kon, uren, üren lang. Nu leek het uit, uit, haar lichtzinnig, slim en dom, echt en valsch-berekend spel met het leven!

Wanneer ze het bedacht, sloeg haar een razende drift door het bloed als een vuur. Ze gilde en trampelde van onuitgeleefden wrok en haat en gekrenktheid. Ze kon, kón maar niet begrijpen dat zij, Corry, zij, de trotsche, fiere, voor niets buigende, zóó een alle innerlijke kracht brekenden smaad, zóó een fel-neerslaanden hoon in werkelijkheid had ondergaan. Het was té verschrikkelijk, te nachtmerrie-achtig somber en afgrijselijk. Even er vóór, vóór dat ontzettende, had ze alles diep-echt gewild in het behaagzuchtig-lichtzinnige spel van haar eigen avonturen. Maar het nü gebeurde werd óp haar geworpen, over haar heengestort uit een hel van gemeene wraakgierigheid en wulpsche laagheid. Uit was het, om van alle ernstige werkelijkheid een spel, en van ieder spel weer een bedreigende werkelijkheid te maken.

O, hoe haatte en verafschuwde zij zich nu zelve in haar nederige benauwing, haar schijn-geduld en lamlendigheid. Zij, die dacht in haar koel overleg nooit geslagen en nooit getroffen te kunnen worden! Waar bleef nu haar ruwe kracht, haar schimpend en scheldend geweld, haar koude, tartende en uitdagende hevigheid? Ze voelde zich gebroken. Alles werd haar te veel. Ze walgde van zichzelve, van ieder ding, van ieder schepsel, en haar trots lei vermorzeld in haar kreunende ziel. Omdat ze nooit, nooit had kdnnen denken dat haar, Corry, zooiets

Memmele: lafbek.