De Jordaan, van Nes en Zeedijk

TIENDE HOOFDSTUK.

I.

Corry liep als in een begoochelenden droom, onder het angstig-verwarrende besef van een werkelijkheid te doorleven die aan al haar grenzen denkbeeldig scheen. Ze voelde zich ademen onder de bedwelmende werking van allerlei dranken dooréén, zooals dien avond, toen ze voor het eerst in de Alhambra den Champagne-baron zijn over-moedig-dolle proppenschieters-grappen had zien volbrengen, in den zwaren gloed van licht, wijn en weelderige vrouwenkleeren; toen ze Whiskey Soda zoo schrijnend-afgunstig bewonderde in haar koele eerzucht van mooie, onverschillige vrouw. Dien avond had ze kruipend getast door een goudachtige sfeer van rook en licht, de havana's der rijke zwierbollen gesnoven en het geel-roode gefonkel der kristalkroontjes ingestaard. Dien avond had ze den vagen, weemoedigen geluksroes doorleefd, in een be-zwijmelend hunkeren naar ״het" avontuur. Nü ging ze, beschaamd, ellendig gekweld van wrok, wroeging en schande-gevoel langs den duisteren kant der dronken-makende bedwelming; werd alles om haar heen, angst en klemmende benauwenis. Ze begreep niets meer van zichzelve. Hoe kwam zij nu hier, nü, 's avonds aan de stille, donkere zij der Ruyterkaai? Ze kon in de verte, de goudlichtjes glinsterend zien spelemeien over het zwarte water. Ze hoorde menschenstemmen. Ze zag donkerhooge bootrompen; maar ze vatte niet waar, op welk gedeelte van de kade ze was en wat ze er eigenlijk kwam doen. Voor zichzelve wou ze niet weten, in een soort verdwazende schaamte, dat ze een ellendige, naargeestige eenzaamheid zocht om haar wrokkende en vreeselijke woede-verdriet in een duistere stilte te kunnen