De Jordaan, van Nes en Zeedijk

3^9

— Ik wissel je piek,... geef je fier kwartjes?

— Dankie,... maar... maar ... lachte Gijs verlegen, tóch leepjes,... de gulde,... breng ik je wel es ... 'n andere week!

Karei keek even gebluft de slimme dronkemansoogjes van Schorre Gijs in. Toen schaterde hij het uit! Daar was hij fijn ingeloopen.

Corry zag hij juist, bóven al de vrouwen en meisjes uit, naar de stoep dringen.

— Waar ga je heen?... vroeg hij achterdochtig.

— Waar ik nog nie an bin!... snauwde ze terug.

— Natte kat! ... schold Karei schertsend.

In David's kroeg hoorde hij weer het brullend meezingen der gasten, het trampelen van hakken op den grond, het klapperen van handen. En boven alles, trompetgeschal van het electrisch orgel. Achter het rood-donkere gordijn gloeiden in de zaaldiepte, als gondelvlammetjes en lampionnen, de aanlichtende en weer uit-doovende vuurtoren, het agiorno-beglansde en beweegbare zee-schilderij van het orgel-kopstuk, met zijn phos-phoriseerende golfjes als glimtorren dooréén kruipend, en hoog, met zijn pracht-stem zette Karei tégen het binnen-rurnoer, op de stoep, in:

Je mö se sien swai-aaijé! je mö se sien draa-aaijé! as se an 't schotse gaan, mö je nie naas se staan!...

Altijd luchtig en blij, 't Is 'n liefhebberij! Je mö se sien swaa-aaijê! Je mö se sien draa-aaijé!

Corry en de meiden zongen, de armen ingehaakt mee, en héél de kroeg overrompelde het refrein, dwars tegen ander gezang in, brulde uit:

Je mö se sien draa-aaijé!