De Jordaan, van Nes en Zeedijk

3«3

heette: ״De kuil van Moeke". En dooreén-mengend ״Een stap naar 't Graf" met een almanak-grap, begon hij te zingen:

Wat héde suipt, fait gistere in de Kuil, Foor oud fuil, Foor oud fuil!

Geen vuur meer in de haard?

Trek bosjes uit de baard!

De rooje baard van Moeke in de Kuil, Oud fuil, Oud fuil!

En met zotte mond-sperringen kwaakte hij snel achtereen als een vogel:

— Tortelduif-en־haselhoen, meerel-kwakel-en-kepoen,... de vink- de duiker-en-petrijs!...

Een rauw rijmwoord bruiste los uit honderd monden. De treursok van ״De stap naar 't Graf" bleef met zijn jenever-smart in de keel steken en zijn tranen borg hij veilig en omzichtig in zijn rooden zakdoek.

Corry brandde van verlangen Karei Burk nog iets te hooren zingen. Ze paaide hem met verliefde, behaag-zuchtige lachjes en lonkjes, en trok hem aanhalig aan zijn colbertjas. Ze vond hem weer den meest guitigen en knappen kerel dien ze ooit in haar leven gezien had. Zijn ranke, hooge lichaam, het zwierige in zijn bewegingen, zijn felle, doorborende of bezwijmelende oogen,... ze kon er niet genoég naar kijken. Weer bleef ze aandringen.

Karei lachte, lachte dubbelzinnig. Nü wist ze het... hij zou nog een zangerijtje geven.

Toen hij de klapbank opsprong, lenig en los, en vóór de piano uitdook, zonk het kroegrumoer te allen kant tot een zich naar stilte effenend gemompel. Nu zong Karei een ironisch boevenliedje der kwartjesvinderij, waarvan de rijmstrophe door David Kroes zélf was saamgewrongen in de vlucht van enkele minuten improviseerend na