De Jordaan, van Nes en Zeedijk

377

״peesden" ze met overgave, in een ontembaar zélfver-maak. De zangers, voordragers en dansers genoten evenveel als de bestofte, toegeschreeuwde en vaak maar half-begrijpende luisteraars. Het was immers zang en spel in propvolle „kefee's", vertier en muziek, en als een flonkerende avondpoort gespannen boven het duistere en doodsche gezwoeg van de week.

Ze zongen en declameerden ook dikwijls bij David Kroes, een origineelen Zeedijker, die, naar eigen trant, er een volks-cabaret op nahield. Vroeger een gewikste scherluin, had hij door zijn schelmschen spot, oolijke nabootserij van stemmen en houdingen en een speelsch vernuft, de Jordaners en Kattenburgers verzot gemaakt op zijn luimige karakteristiek der bezoekers en gasten van de club. Hij noemde zichzelf ook karakter-komiek en dramatisch voordrager. Als hij van „De Blauwe Kiel" zong, werd het ze allegaar groen en geel voor de oogen, beweerde Karei altijd. Stond hij eenmaal op de klap-bank van de kroeg, dan konden hem er geen tien kerels van afpraten. Dan rijmde hij een stoet kreupele woorden bijeen, bedelaars, grauw en onaanzienlijk, van de vluchtige fantasie, maar de gebaren vol stekelig en wrang sarcasme, de oogen vlammend van spotwrok en ophitsenden haat. Hij schold zijn gasten voor prop-je-darmen, kale kattestaarten, azen op negen beenen, of Jan Tiddie's; smaad- of bijnamen, ontleend aan kaartgokspel der Jordaners op de keien, in slop of verborgen trap.

Naast David werd Karei een hartstochtelijk-toegejuichte gast en hij genoot éven groote faam als de eigenaar zélf. David kon eigenlijk alleen voordrager en rijmelaar genoemd worden; Karei Burk genoot hoóger aanzien. David was in de oogen der bezoekers niet veel meer dan beroeps-potsenmaker, die zijn dwaze grollen met venijn mengde en zijn vijanden al rijmende en krenkende, afmaakte. David mepte er zijn carnavals-waarheid uit als Jutkop-slagen. Hij hekelde pluimstrijkerij, klaploopers, valsche spelers, oplichters. En als Karei dan schertsend riep: