De Jordaan, van Nes en Zeedijk

372

— Wè hei je, Hein Ongeluk?... viel Dien vinnig gekrenkt en wantrouwelijk uit.

— Nou!... lachte Karei,... mi Moed, Beleid en Trouw... komper 'n mensch al 'n heel end achterop!

— Soo je seit,... zuchtte Nel,... denk maar ... die boendertjes-venter ... die stakker... Jan van Hoorn.

— Se moste mijn 'n paar spijkers deur me hiele slaan... dan... dan kwam ik hier nie meer weg!... schaterde hij weer en Dien nu lachte mee.

— Hei je hier soo je akkertje?... vroeg Nel.

— Ik wou,... ik wierd hier duisend jaar,... gong ik op de toon, mit die ouwe fan negehonderd jaartjes uit de bijbel!

— Kemiek!... bitste Dien plots.

— Vervelend,... geeuwde Karei,... as 'n mensch se eige altoos fan de mooie kant mot late sien.

De lach bleef in hem kietelen en weer in overmoedigheid bracht hij het pas-beschreven lommerdbriefje voor den dag en hield het onder Dien's oogen. Ze wilde er gretig naar graaien.

— Wég je grijpers!... en Karei sloeg haar de handen terug ... Da ka je anhake ... ja of de nee!

Dien, koppig en inhalig op noodkoopjes, keek Karei aan of hij het wel meende en toen argwanend Nel. En weer sarcastisch bood Karei Dien het lommerdbriefje op haar eigen goed te koop, met drie dagen speelruimte.

— Fiat!... twee gulde.

Dien loerde gretig. Het was méér waard, dat wist ze. Al stond de koopwaar niet omschreven, ze kende den pandjesbaas en zijn woekerprijzen. Dien kreeg een hartbons toen Karei met een oolijk gebaar instemde. Na drie dagen wachtens mocht ze het beleende inpikken, was het haar!

Dat was nou het gehaaide toppunt, lachte Burk binnensmonds. Zoo een bedelslag had hij nog nooit van zijn leven gemaakt. Van zoo een uitslaande vlam, zoo een boevenstreek • kreeg hij toch gauw vernikkelde haren. Maar hij heette ־ nou eenmaal Jaap Weltevreden en ten slot was alles goed in de wereld. Bij Dien kon je immers altijd je