De Jordaan, van Nes en Zeedijk

37i

ook niks schelen! Hè?... daar lei een mooi étui met borstels, kammen, spiegels ... Marktkoop natuurlijk.

Plots doorflitste hem een wilde gedachte, waarvan hij even schrok en die hem het hart deed bonzen. Als hij dat rommeltje, buiten die gekke plakplaten van het album,... tóch fijne albumstukjes,... ereis voor een vier of vijf dagen beleende? Kon hij weer even adem halen, als Corry wat vroeg of hebben wou. Over vier dagen had hij den koop in IJmuiden; zou hij een slag van minstens vijftig pieken slaan. Hij moest er maar niet eens verder over prakkizeeren en doén... doén! Hij had nog nooit iets van een ander geroofd... Bah!... hij verachtte het zélf. Maar dat was geen roof, geen diefstal. Hij keek niet bang, al werd hij door Piet overvallen. Dien's vent zou hij het doodgemoedereerd durven zeggen óók. Zoo een gierig wijf als Dien, hè, draaide hij graag een loer.

Rustig schroefde hij den bodem vast, zette de kist als onaangeroerd weer op de plaats, lachte om het onnoozel rinkelend slot dat nü pas waakzaamheid liet hooren, en stapte regelrecht naar den pandjesbaas.

Hij vroeg niet meer dan zeven gulden, die hij dadelijk kreeg. En inwendig doodrustig, het zélf aanvoelend als een stoute grap, lachte hij, dat Dien van haar geheim bezit werd ontlast zonder dat ze het zelf wist.

Denzelfden middag liep hij bij Nel op, eigenlijk om Corry even te ontmoeten, als het zoo geviel, maar net doende alsof hij vroeg, een handje versche visch voor haar moeder te moeten meebrengen uit IJmuiden. Nel hield veel van Karei. Ze bewonderde stil zijn mooie persoon, zijn fijn gezicht, zijn slanke lichaam. Maar het meest hield ze van zijn goedhartigheid en zijn gullen spot en vroolijkheid, en óók hield ze van hem, omdat hij zoo ״ellendig-dapper" was en zoo „ellendig" veel lef had. Hij leek haar de eenige kerel die Corry in haar snoeverijen kon temmen.

Toen Karei instapte zag hij Dien zitten en inéén schoot hij in een wilden lach, die Nel en Dien onthutste.

*4־