De Jordaan, van Nes en Zeedijk

37

hartigheid had hij de gebeurtenissen bekeken en zichzelf aan de ellende ontwrongen of er zich ingedompeld, al naar hij zelf meende schuld te hebben. Nu had Corry weer een gelukkig uurtje met hem gekuierd en stond hij verbaasd over zijn rustige ingetogenheid tegenover haar. Maar één ding bleef: zijn armoe. Nou zat hij op Piet te wachten; die zou hem, als diamantslijper, wel een paar pieken willen leenen, onder het hengelen.

Maar Piet bleef lang weg.

Dien, woedend, onder wilde gemoeds-wisselingen in een jachtige bewegelijkheid, moest de straat op en wou toch Karei niet alleen laten. Ze drentelde, snauwde, schold tegen Piet, veegde telkens haar bezweet gezicht af en eindelijk zei ze fel:

— Nou, dan mö jij maar op die slungel hier wachte ... ik mot weg!

^v — Set jij maar de spat,... viel Karei droogjes bij,... ik wacht wel.

Nooit sloten in den Jordaan de buren voor elkander de woning af. Dat kon ook Dien nu niet doen. Maar wel keek ze sluw-bezorgd rond of ze de sleutels van haar kasten bij zich had. Toen ging ze, met een hooge stem Karei overdreven hartelijk groetend. Karei, alleen, gaapte en rengelde zich. Als Piet nou maar gauw kwam. Ongemerkt stond hij voor de kist met den verborgen inhoud, waar Piet hem zoo schalks-spottend van gesproken had. Een geprikkelde nieuwsgierigheid begon hem te hinderen. Hij bekeek de kist, draaide ze om en om en zag toen plotseling dat de bodem met eenige schroeven vastge-boord was. Hè?... Geen spijker, geen kram. En zonder zichzelf in details, van eigen wilsaandrang en daad rekenschap te geven, begon hij de schroeven met zijn zakmes, waarin ook een platte boor voor eigen vischwerk, snel los te draaien. Een bont raapte hij het eerst op; toen een splinternieuwen wekker; daarna zag hij twee albums met portretten, van de koninklijke familie. Mal,... gek,... zooveel kieken!... Begreep hij geen snars van. Kon hem