De Jordaan, van Nes en Zeedijk

367

ontvangst van het onweer kón ze nog niet tegenspreken, loochenen en ontkennen. Ze kreeg er koude handen en voeten van. Waarom kwam een mensch eigenlijk op de wereld? Nou mocht ze zelfs, in die onweer-vrees, niet aan den Prins denken. Nee, ze kon niet blijven zitten en niet blijven heen-en-weer drentelen, en ze begon over allerlei dingen te praten waar ze niets van te zeggen wist, alleen maar om haar angsten van het noodweer af te leiden, en de gewaarwording te ondergaan alsof anderen het ook niet erg vonden. Want in haar overdrijvingsdrift wérd het nóódweer! De stemmings-verandering in Dien, van den zonnigen ochtend tot dezen onweerzwangeren nacht, was zélf een gemoeds-omkeering van stormachtig blazen naar windstilte en donkerte: woedend op zichzelf, ddt ze bang was en woedend op anderen, dat ze haar zoo benauwd zagen. Toch mocht ze nou niet chagrijnig zijn, anders werd het licht nóg vreeselijker.

Karei was nonchalant op een kist gaan zitten in de achterkamer. Piet Steendrecht wenkte hem en lachte. Karei begreep niet waarom. Toen kwam Piet naar hem toe en vertelde, dat Dien in haar angst voor het onweer, heelemaal niet meer zag, meer leefde. Anders zou hij wat beleven,... om op die kist te durven zitten!

— Dè binne de beste bulle fan Dien in.

— Soo,... knikte Karei komisch-gewichtig en hij trampelde met zijn hakken tegen den zijwand. Piet had er schik in, dat Karei zoo rumoerig de bevelen van Dien dorst trotseeren. Hij fluisterde half dat de kist was afgesloten en zij den sleutel in haar zak droeg.

— Eisoo,... spotte Karei en keek met overdreven eerbied naar zijn zetel. Waarom de spullen dan niet geborgen waren in kasten of zoo? En weer wenkte Piet met een lach; kwam nog uit den tijd der schoonmaakwoede. Vond ze haar kasten met één wandje, dan rukte ze alles van den muur en zoo vertrouwde ze haar bullen liever een kist dan een kast toe.

Dien hoorde de twee achter wel konkelen, maar ze gaf er niet om, nü niet. Ze leefde in ontzettende spanning.