De Jordaan, van Nes en Zeedijk

366

spinnen met griezelsprieten. En die waren er alleen 's zomers. Het zien voortkronkelen van een duizendpoot op een muur deed haar gillen als een bezetene. Ze vloog de trap af, al zat ze nóg zoo knus, voor wee-kruipende rupsen. Motjes, die langs haar fladderden, ging ze met stoffers te lijf. Woedend-rondgonzende glazenmakers, op insectenjacht, met hun knetterende vleugels, brachten haar in verstijving van schrik. En zoo kwelde haar allerlei gedierte ieder uur van den dag. En toch... den zomer verafschuwde ze het meest om onweer. Al het genot van de zon en het licht, werd er door vergald. Onweer... onweer,... Dien rilde en sidderde er voor. Ze dacht altijd dat het weerlicht haar oogen het eerst zocht om ze te schroeien. En niemand, de grootste geleerde niet, zou haar wijsmaken dat zoo een donderslag ongevaarlijk was. Ze schaamde zich voor haar vreeselijken angst. Hij maakte haar zoo klein. Maar als het onweer erg werd, verloor ze alle zelfbezinning, kon het Dien niet meer schelen hoe de menschen haar in haar angst bekeken.

— Nou drukt God de Heer op s'n erretje... en boml... daar gaat de wereld stroomafl... phantaseerde Karei met een staalstrak gezicht.

Dien bukte en keek naar boven en beefde.

— Je mag je huidje wel anslingere Piet!... zei hij waarschuwend naar Steendrecht, maar zóó gedrukt, dat Dien de angst weer om het hart sloeg.

Zou er toch noodweer op handen zijn? En ze keek naar haar man's en Karel's gezicht, naar de lucht, de straat, en ze liep van en naar het venster in hevige rusteloosheid. Die ellendige zomer!... vloekte ze in zichzelf.

Ze was zoo aller-ontzettendst benauwd voor het felle, striemende licht. Ze wou zich wel in de donkerte onder den grond begraven en de ooren met aarde dichtstoppen om niet te zien en niet te luisteren. Al wat Piet nu druk beweerde, beaamde zij gul. In de zenuwachtige vóór-

Huidje : jas.