De Jordaan, van Nes en Zeedijk

364

Karei had geseid ... niet? ... 'n prachtklok!... te sien bij Meyer...

— Nog al wiedes!... schaterde de kerel, die zélf drie lootjes genomen had ... Te sién was iel... effetief!... bij Meyer... fan de keie tot 't haantje! Mooie Karei had den Westertoren verloot.

^ Maar hij bleef in de barrelarij en Karei voelde zich beklemd onder de aanhoudende werkloosheid. Wel kon hij allicht een bootwerkers-ploeg inspringen, hij, met zijn boekje. Ze wilden hem allegaar, de jongens en de bazen. Maar hij ging liever op het nachtzee'tje zwalken en in de visch scharrelen. Om dichter ook langs hei Dijkje heen te roeien.

Op een avond, moe van het lustelooze slenteren, ontmoette hij Piet Steendrecht, den man van Dien, een oude kameraad, die hem hevig klaagde over zijn wijf. Ze had nu weer de gierigheids-ziekte. Alles wat hij kocht was te duur en ze deed niets dan uitzuinigen en opsparen. Een mensch, beweerde Dien, kon van veel minder leven, dan hij dacht. Alles werd maar luxe en geldspillerij.

Piet troonde Karei mee naar zijn drie-hoog, licht en propvol woninkje in de Violettenstraat. Het keek er niet ongezellig rond en het blonk van mahonie: stoelen, tafels, kastjes; en een groote grammophoon-toeter stond krijgshaftig op zijn zangstoof. Die mocht niet meer spelen, had Dien streng bevolen, dan één keer in de maand, op Zondagmiddag, wanneer al het volk nog in de buurt was. Anders sleten de platen te snel. Mooie Karei plaagde Dien met wellust, omdat hij haar zoo een mallen stronk van een afgebladerde bloemkool vond. Van Dien's hysterische zélfkwellingen begreep hij niets. En daarom sarde en plaagde hij meedoogenloos door. Ook nu doorzag hij niet den martelenden onrust-toestand waarin Dien verkeerde. Ze keek telkens schichtig en angstig het raam uit en bestreek zenuwachtig haar platten boezem.

Barrelarij: gescharrel. — Boekje: losse werklieden met een boekje van het Veem, genieten voorkeur.