De Jordaan, van Nes en Zeedijk

363

— Hiér plaksegel!

— Ikke!

— Mijn!

Groote handen grepen toe, een lootje uit Kareis pet.

— 'n Bom fan 'n klok ... stipt as de son!... lichtte Karei opwekkend toe.

— Hoe kóm je d'r an?... vroeg Bram de Sik.

— Mag ik nie segge!... smonselde Karei ontsteld, alsof een geheim aangeraakt werd.

Telkens, onder het instappen van nieuw volk, begon Mooie Karei zijn loterij te rammelen in de pet en vurig grabbelden de zware zwoeghanden naar hun nummerrolletje.

^v — Tast toe in me warm gasserolletje!... zong Karei alsof hij zijn laatste panharinkjes uitventte op de Lindegracht.

In drie uur tijd was Karei al de lootjes kwijt. Luchtig lachend en schelms rondloerend, stak hij de vijf gulden in zijn zak, bestelde een glas bier en stapte vroolijk de Noordermarkt op.

's Middags kwam een kerel, buikschuddend van het lachen, het ״Bruine Paard" inloopen en toen de vooruit al meegierende kastelein vroeg wat hem scheelde, trommelde hij op zijn dijen, schoot weer in een feilen lach en proestte er uit:

— Die Karei!... die gaail... die galsterd!... en weer brak de lach door zijn woorden heen, kon hij zijn verhaal niet vervolgen en liep hij gierend de kroeg uit. De stamgasten keken, begrepen er niets van, tot er weer eén inkwam, grimmig en vloekend en spuwend op Mooie Karel's linke flesschentrekkers-streken.

De kastelein bleef zacht doorlachen, zonder veel wijzer te worden, want ook deze venijnige grimmigerd onthulde niets. Toen kwam er weer een stamgast, de knuisten in den mond van de pret, en stamelend en hakkelend onder luid meegebulder der aanwezigen, kwam er uit... dat

Gasserolletje: petje.