De Jordaan, van Nes en Zeedijk

361

pele-kruimpies... foor de fogeltjes fan d'r kleedje af te_ strooje en nou komp me die helm en bekeurt 't wicht!

De buurtmenschen schaterden om den fijnen draai van Karei en de agent, pas nieuw in de wijk, druilde met zenuwachtige schokjes in zijn schouders af. Ze hadden hem allen begierd en Mooie Karei zette dadelijk achter diendertjes rug een uitdagend straatdeuntje in van:

Twee jatters gonge kuiere, Al langs de waterkant; De één die liep te luiere, De ander las de krant.

Mooie Karei was wel héél vroolijk dat hij met Corry eindelijk eens gesproken had en dat ze, vooral bij het weggaan, zoo warm en mild met hem poekelen wou. Maar een stellig scharrel-afspraakje voor een vast avondje had hij haar nog niet van de lippen kunnen persen. Hij wist wel, Corry bleef zoo grillig als de wind. En spijtig moest hij zichzelf bekennen, dat het hem ook wel een beetje goed uitkwam. Want Corry hield van cadeautjes en flikflooierijtjes. En hij verdiende al weken geen sou. Stijn was zonder hem, op avontuur uitgegaan en hij drentelde langs de kantjes. Het ging den laatsten tijd erbarmelijk slecht. Het gezicht van een kwartje had hij al weken niet gezien. Ja, hij kon als een schooier de vreemde buurt intrekken met zijn harmonica. Dan ving hij. Maar als dat Corry aan de weet kwam, zou hij zich dood-geneeren. Kon hij maar hoog-opstapelaar worden, als de Zeedijk-kornuiten, schoot fel de ironie in hem uit. Nou was hij alweer ridder te voet en tegelijk kwam hij ־ op de slof. Hij zinde, zinde om aan vijf pieken te komen en plotseling greep hij een ideetje beet. Hij zou alles op alles wagen en als een doorgewinterde kerel, al de gasten uit de buurt, die hij zoo vaak bijgesprongen

Bijna alle volksvers-parodietjes in dit boek, ook bovenstaande regels, zijn van den schrijver. — Hoogopstapelaar: iemand, levend van chantage.