De Jordaan, van Nes en Zeedijk

NEGENDE HOOFDSTUK.

I.

Mooie Karei leefde op een milde vroolijkheid. Hij had de vorige week Corry aangesproken en ze was hem lief blijven te woord staan. Heeremetijd, wat een opluchting dat werd.

Maak nou geen mammeloeke,... had Karei gezeid,... en set je gesicht nie op alle windgetijje!

Corry was dadelijk in een lach geschoten en ze had subiet een heerlijk zwirreltje met hem afgedanst. Toen leek ze ineên weer schuw, stil en trots. Mal, als die meid van den hak op den tak sprong. Maar aan het eind van den avond werd ze weer aanhalig en toeschietelijk. En nou leefde hij al een week op zijn nieuw geluk, zong en danste hij in de buurt als voorheen en deed allerlei dolle dingen. In de Willemstraat, vlak naast zijn woon, sloeg op een middag Mietje Kruik, in haar baaien rok en jak, een vuil, zwaar en voddig kleed uit, pal in de brandende zon. De stof dampte over de straat alsof er een rits auto's voorbij gestoven waren. De buren vloekten en scholden naar Mie. Zoo'n drekdeksell... Toen was een nieuwe wijk-agent komen aanloopen en die had stofwolken-uitblazende-Mie - willen bekeuren. Wat dacht zoo een helmbout wel? Dadelijk kwam Mooie Karei aandrentelen en met een staal gezicht schreeuwde hij naar de midlerwijl saamgehoopte menschen:

— Kijk nou es ... die helm!... Wat mót die nou mit se gebraje gesicht? ... latie nou ja de kruikramp in se toone krijge!... Neem jullie es goed s'n nommer op!

En hij lonkte naar de mannen.

— Nou staat Mie, doodonschuldig, 'n paar versche aare-