De Jordaan, van Nes en Zeedijk

359

Hij kon niet loopen nou... Hij was mooi onder de pannen. Maar hij zat er om den drommel niet met zijn halve verstand bij. Want daar had je het alweer,... dat akelige zwarte gedreig in zijn knar... Daar kwam het, dat zwarte, zwaaiende floers. Nee, kapot... kapot wou hij nog niet. Piet had huiverenden angst voor het sterven. Altijd na den borrel. Dan kreeg hij hevige hartkloppingen, benauwdheid in den strot en werd hij kil als een paling. En van binnen toch heet, brandend, opgejaagd, dol, dól-angstig om aldeilei zorgen. Sterven vond Piet een ijselijkheid, al hield hij niks van het leven. Hij had ook de bevert voor de gevangenis. Voor de cel minder. In de cel plakte je goed. Zat je allee-nig met je chagrijn, maar bij mekaar... om de rillingen te krijgen in zijn patet.

Als Piet, zooals nu, op den middag al zwaar gedronken had en hij bleef alleen nasomberen in zijn wrokke-ide gedachten, dan kreeg hij al de gezichten van zijn afgedankte maats vóór zich. Zonk de lamheid dan uit de beenen, dan moest hij op de vuist, ziedend wraakgierig zoeken naar zijn vijanden. Kreeg hij een moordtuig in de hand, hij zou een ieder doodslaan die hem een gemeene poets gespeeld had.

— Hou es effetjes je rede,... zei hij tot zichzelf,... maar het hielp niet.

Alles wrokte, huilde en jammerde in hem dooréén. Nou was er een aanlokkelijk afleidinkje... Corryl

Die wou hij nu alléén! Dat grandige, felle niesse... van wie hij kimmel hier al had gedroomd. En met haar op jacht voor Joden Jet. Dat trotsche deerntje zou er onder, ... al vrat hij haar óp!

Patet: hersens, kop. — Kimmel: drie keer.