De Jordaan, van Nes en Zeedijk

354

spreken. Terwijl ze Piet opwond om Corry te grijpen, sloeg ze in zichzelf een wond. Haar stem begon jankerig te klinken. Telkens trok ze het voiletje voor het grauwe gelaat op en neer. De zieke hartstocht van haar wulpsch begeeren begon haar inéén weer te doorkruipen. Die meid, die mooie meid tóch in handen van zoo een boef? ... Maar hoe kon ze de deern afleveren aan haar paardenslachter, als ze zoo ongeschonden bleef? Daarom, de matteklopper-tjes glommen zoo mooi. En ze rukte zich uit haar eigen lusten los. Corry moést er onder! Het was de pijne niet waard haar langer te ontzien. Zoo verloor ze haar tramontane ... Piet kénde de binnenpaadjes en sluipwegjes ... Het moést maar!

De souteneur zei weer bedeesd dat hij de meid nog nooit ׳ goed had angelenst.

— Ikke lach me blauw om jou!... gierde Jet, terwijl ze de lippen smakkend inzoog.

־־ — Doch je dè 'k nie as 'n stammeneé achter 't vlot kan komme? ... schreeuwde Piet er bijtend uit.

Daar wou Jet hem heenschuiven, in dien hoek juist neer-plakken.

— Maar se knauwt as 'n adder!... verontschuldigde Piet zich beschroomd.

— Zoo, bi je ook al deur je neus geboord?

— Watte? ... stootte hij weer heftig uit,... dè liég je! ^s ... Maar ze scheldt as 'n kernak!

Jet lachte en grijnsde afstootelijk.

— Hou je nie zoo job... Nie één is d'r mans op de Dijk,... vloekte Piet.

— Ogg... ogg... 't vuile gebroed,... spotte vinnig en hatelijk Jet.

— Wat bedoél je? ... vroeg Piet argwanend.

— Ikke ... ikke? ... scharrelde Jet terug, bang voor de woede-strakte van Piet's opgewonden oogen.

Mattenkloppertje: goudtientje. — Angelenst: bekeken. — Job: onnoozel.