De Jordaan, van Nes en Zeedijk

352

bedachte ervan, maar om het gemeene verraad en het lage tegenover eigen volk. Toch vond hij het een link bravoure-stukje dat zoo een vuile dregpet, zoo een boevewijf zélf de politie er bijgehaald had. Maar toen vertelde hij Jet dat ־ de baas van het Gondeltijysie hem van verraad had verdacht.

— Zoo'n stomme paardevlieg!... schold Jet nu naar Piet,... hei jij dan gezeid:... Ikke heb ze opgespoord?

— Nou, lieg jij link teuge soo'n drommedaris, soo'n rastekweir.

— Stommerik!... spotte Jet, haar meerderheid voelend,... laat je rausje toeplakke!... Uit mijn had ie... geen teeke gekrege!

— Nou, jij had de bekattering nie,... ik had de klamones bij me.

— Kopzorg! ... tsja ... tsja ... zoo binne de manne ... Noh,... achter mijn hiele komme ze nie. Piet begreep dat Joden Jet in het werven veel gisser was dan hij. Hij liep naar een kast en haalde bier. De vrouw grinnikte. Voor zichzelf schonk de souteneur jenever. Ze beklonken en grijnsden elkaar toe. Piet onthulde plannen ...

— Maar... frissche jonkies ... en... mooie toetjes!... denk d'r an,... grijnsde Jet.

Nu begrepen ze elkaar weer volkomen en Joden Jet werd spraakzamer en vertrouwelijker onder het gulzige bier-slurpen uit den fleschhals. Op den dag weerde ze jenever, zei ze Piet, anders bleef haar knar niet klaar en riant voor het werk. Terwijl Piet lachte, vloekte en van zijn gekke ontmoetingen snoefde, Jet luisterend knikte en óver-gul instemde, begon ze voor zichzelf en in schijn meelevend met Piet's verhalen, plannen te smeden. Nu of nooit dacht ze!... Piet leek schik in het gehate schepsel te krijgen, juist omdat het zoo een beschimmeld brok antiek was en met al haar sluwe streken een mekajém waard.

Gondeltijysie: bordeel. — Rastekweir: rijke vreemdeling. — Rausje: kop. — Bekattering: beschuldiging. — Klamones: inbraak-gereedschap. — Mekajem: een hoop, een heeleboel.