De Jordaan, van Nes en Zeedijk

351

wijzen, hadden ze die? Nooit, geen asempjet Nou had ze de niessetjes zélf verraje... maar dubbel linke slag. De dotjes binne d'r voor meheertje gehaald... tsja,... nou,... wat nou? Hebbe ze niet doorgeslage, die linke duweltjes! Maar al hadde ze ja doorgeslage,... wat konne ze haar doen? Zij had alles afgelege. Zij mag toch wel meisies... als 'n fatsoenlijke besteedster, an 'n betrekking helpe?... kenne ze d'r geen pinkeling voor roere!

Joden Jet's grauw, verhit en leelijk-listig gezicht trok in afzichtelijke grijnzingen en haar schichtige oogen gluurden overal heen. Om beurten sidderde ze voor de politie en tartte ze de mannen van de wet. Is zij verantwoordelijk voor al wat die meisjes in haar knar komt, 's nachts? Haar een koj^pzorg, had ze den commissaris gezeid, met dat grauwe, uitgeslepen en sarrend-droge bakkes dat zoo iedereen van haar kende hè.

Maar jij wist toch,... vertelde Jet,... dat... 't een ver-*■ dacht huis was,... zei het meneertie.

— Ikke? ... meneer de commissarius ... bin u noo-zel? ... ikke? ... had Jet gezegd,... ikke docht... de nies-ses wille werreke.

Toen werden dienzelfden dag nog, op haar aanwijzing en omzichtige inlichtingen, met de honderd maal stelliger afgeperste verzekering van de politie dat zij nooit, nóóit genoemd mocht worden, de kippetjes van stok gehaald.

— Maar ik blijf 'r buite,... heelegaar buite, niê meneer de commissarius?

— Wa nou?... vroeg Piet dom en plomp.

- — Nou... nou?... Gammer,... nou hebbe me wéér drie bestellinge,... binne d'r ommers weer drie kippetjes noodig, op de leege stok?... Vat je?... kè je opnuut ^v uitlense!

Piet was er niet achter gekomen, niet om het sluw-

Meheertje: commissaris van politie. — Doorgeslagen: verpraten. — Afgelege: beloeren, verkennen, bespieden. — Gammer: ezel, domkop. — Uitlenzen: uitkijken, loeren.