De Jordaan, van Nes en Zeedijk

344

bewaarde. Manus Peet, moest Corry tot haar vleiende verbazing bemerken, hield wonderlijk veel en zoo vreemd van haar. Ze had hem na de kaartleggerij nog een paar keer ontmoet en gesproken. Nooit zag ze zulke lollige, lichte oogen bij een man en een zóó gevatte, telkens uit je handen wegglippende kerel, bestond niet meer. En zoo doodonverschillig voor haar vrouwelijk mooi. Hij deed niets dan moerassen overspringen, zei hij; daarvan waren zijn beenen zoo gesleten. Waarom hij altijd zoo piekte met zijn woorden, vroeg ze hem. Omdat ik met vijlsel op de tong spreek, had hij geantwoord. En de vorige week, nee, ze had zich krom gelachen om Bad-Aap. Ze vroeg hem, of Manus er ook raad op wist om sterk te blijven.

— Bik 'n brokkie berestaart,... gaf hij ten antwoord.

— Watte?... berestaart?... hè 'k nog nooit geschaft!

—■ Nou,... zeit Manus,... dan weet ik 't béter,... Jij

wil spierballe houw® hè? ... Waterverf meid,... Goed!... dan bik je niks as ... as ... splinters en saagsel,... dan wor je kepleet zoo sterk as... 'n boom!... en dan ka je tege 'n stampie ... in de Nes ... soowel as op de Seedijkt

Ze had gegierd! Splinters bikken en motzaagsel? ־ — Nou,... seit ie,... bik dan bijbels en pesalmpies, dan wor je gelijk God!

Corry was heel trots op de vriendschap van Manus Peet en op de koude verkikkerdheid van den bult. Die hard-vochtig-ongevoelige kerel voor al wat vrouw hiette, te hooren spotten met zichzelf en anderen, och, ze vond het een fijn snoeperijtje. Maar vooral stilletjes te weten, dat Manus haar heel anders met zijn doordringende glimmerikken bekeek, dan het overige vrouwvolk, dat werd haar sterkste triomfgevoel. Zijn koele onverschilligheid prikkelde haar voortdurend. Ze vond Manus niets meer dan een potsigen lilliputter. Maar zoo pittig, zoo raak, scherp en zoo fijn snijdend langs de kantjes, als geen ander manspersoon. Onder haar eigen wisselende en dolle buien van neerslachtigheid en jool, wist maar één vent vast en zonder weifeling den weg in haar grillige, hatende en vurige wezen... Manus. Haar woeste buien van trots