De Jordaan, van Nes en Zeedijk

343

dat fijne ondergoed geborgen had. Ze moest slim zijstraatjes inslaan en omweggetjes maken. Want de deern was zoo sluw als het linkgajes zélf. Ze zou een loentje ״■ slaan en leugenachtig vertelde ze dat ze het ondergoed had gezien bij Rooie Stien.

— Dat lieg ie Lien!... rijmde Corry, dadelijk begrijpend waar Jet met een valschen slag heen zwenkte.

— Liege? ... ikke? ... viel Joden Jet verward uit.

— De heele vette kluif leit bij Mooie Jo,... lachte Corry voor-den-gek-houderig,... nou je 't toch wete wil.

— Oggh ... oggh... bromde Jet ongeloovig.

— Jode Jet,... seepie om je kromme beenel... o Jode maagd wa hei je een lekkere kopl... neuriede Corry. Nou zóng de meid waarachtig. Ze tartte haar weer. Joden Jet beefde van drift. Maar opnieuw roeide Corry tegen haar in en zei spottend, dat ze de rest hier, boven de ״Queen of England" in de kamer geborgen had.

— Hier? ... hiér? ... krijschte Jet.

— Bij mijn? ... vroeg Matje verbaasd.

Corry lachte, koud, sarrend.

— Kijk maar, Matje.

Ze lichtte zwierig haar japon op, liet toen goudachtige fijn-zijden kousen zien en een geel-zijden onderrok.

— Dat is merakel fijn,... zei Matje in argelooze bewondering den langen hals rekkend.

— Van mijn... gilde Jet, die een greep naar Corry deed.

— Koest wijf!... set nie soo'n vuil gesicht of ik slinger je de trap af!... sneed Corry er dreigend koel uit, maar zóó ernstig, dat de koppelaarster terug schrok.

— Van mijn!... jammerde Jet weer.

— En ik draag 't... treiterde Corry weer valach-beminlijk.

Om Joden Jet duivelsch te hinderen, noemde ze op, voor Matje, wat ze nog meer had en waar ze morgen mee voor den dag zou komen. Niét zei Corry er bij, dat Jet's eigen helper Manus, het gekochte maar onbetaalde goed voor haar

Linkgajes: uitgeslepen, gemeene volk.