De Jordaan, van Nes en Zeedijk

337

rond alsof hij zijn vrouw met een vent van de vlakte betrapt had.

— Sie je, dan maakt ie me fijn los,... heb ik al poen vooruit gepingeld en hij gaat op de vuist.

En ze schaterde dat haar kerel zich soms vier keer op een avond uitspeelde voor den wild-woedenden man die zijn vrouw verrast met een ander.

— As natte kippe stappe se de trappe afl... gierde ze na.

— Komp diefemeidel... op de toon!... noodde Matje weer uit, in het diepe kroegduister in haar eentje dansend en klapperend met de vingers als castagnetten.

Een kerel kwam in en loerde schuw naar de meiden.

— Wè komp dié lense? ... vroeg argwanend Beige Suzanne.

Even bleef hij het kroegduister doorturen en verdween toen weer. Lange Lien vertelde, dat als zij ״volk" en klandisie had, haar kerel den heelen nacht op den zolder moest maffen tusschen de donkere binten en balken. Och, óch, zooals de vent dan raasde, tot de lichterik. Dan werd hij verlost. Toch had hij het bestig bij haar. Want den heelen nacht bracht ze hem bierflesch op bierflesch, die ze dan op den stikdonkeren zolder, om het kwartier, met hem leegslobberde. Vroeg haar klant waar ze zoo telkens heentrok, dan loog ze dat ze zoo raar was hè, zoo licht in haar test hè,... zoo ... zoo ... en dan begreep hij en noemde zélf den naam van haar „mankeersel".

— Toch sal mijn keerel d'r brande,... te eeuwige dage!... stootte Riek Kop-zonder-Kies er met een aller-schrikkelijkst half-gesmoorde woede uit.

Corry keek óp, verrast. Hé, was dat die meid die haar straks zoo woest had aangevlogen;... die had gezeid:... — Je keerel is d'r heer en meester,... al pompt ie je tot brij?

Wa die schoft mijn doet... die joekel!... abah!... ikke haat 'm!... die boef... die vuile boef!

Lichterik: morgen. — Joekel: hond (figuurlijk).

Van Nes en Zeedijk