De Jordaan, van Nes en Zeedijk

334

— Dèt adder!... stille kit!... breek 'r de bult!

Anne Looy had weer ruzie met Lange Lien en Koosje.

Lien dreigde de meid de glasscherven van het stukge-patst bierglas over haar tronie te kerven en Riek mengde zich dronken schreeuwend in de hurrie.

— Je pooier, dat is... je héér en meester!

— Niks anders hebbe we op de gosnakende wereld!... huilde Koosje woedend

— Soó,... niks op de heele wereld, as ons keerel,... onse poenbroek ... stemde Lien geroerd in

— Al pompt ie brij fan je... hei je nóg je waffel te houwe!... schreeuwde Riek weer naar de bleeke Anne Looy.

Toen, gesard door het lafhartige en onderworpene der meiden, sprong Corry woedend op. Zij was niet bang voor Lien's gedreig met de glasscherven en nog minder voor Riek's knuisten-gebonk op de tafel en haar krijschmond.

Corry's gezicht kreeg plotseling al de strakke heersch-zucht-trekken van Nel, haar moeder, als die minachtend ironisch over de baasspelerij der mannen snoefde.

Corry klapperde driftig en fel-hoonend tegen het kijfgeschreeuw van Riek, Koosje en Lien in, om Anne Looy bij te springen en met hun allen hapten ze wild naar de mooie, blonde, trotsche meid, de del die geen del was, die geen enkelen gooser nam en nou zoo uitdagend vóór hun stond.

— Binne jullie wi'jve? ... beet Corry trots weg,... sitte te brasse op d'r kerels,... bah!

De vrouwen drongen tot stoet bijeen, gilden naar Corry, terwijl Cobus toeschoot om te temperen.

— Jij snoek-op-schotel!... sal jij haarlie leere wa se binne?... schreeuwde Koos, den arm dreigend uitgestrekt.

— Je huid fervelt pas,... hoonde Schaartje.

Palmpaasche slobber!... schold Riek.

— Jij sting mi je neus in de wind, gedroogde nachtjak!

— Soo'n bruggespijker!

— - Blauwkop!