De Jordaan, van Nes en Zeedijk

324

afgetroggelden matroos. Treuzelend begon ze te verhalen en haar stem zonk heesch in.

— Sie je meid,... toe hè 'k nog geen pooier sitte.

— Waffer meen je? ... vroeg Corry.

— Nou nét een jaar en fier maande,... ging Matje droef door,... la 'k toen ja bokkes stinge te bakke... foor nou mijn kerel... Komme die aêre me 'n handje gefe... dat die aêre mit Jans tippelde... Was ik al 'n half jaar fan 'm of... Stong 'k tóch te griene fan de pest hèl... Maar ikke stil... Komp 'r me kerel van nou hè?... Seit ie: God sal mijn een hengst schokke... wè bier je, seit ie? ... Niks, seg ikke... Niks? ... seit ie... Bi jij besuikerd, seit ie? Ik schuif toch nie 't groot bajes in?... Nee..,, seg ikke,... het is t'r... Matje's aandoening overrompelde haar stem, die in snikken half stikte. Corry keek beduusd in de betraande oogen van de meid.

— La maar soo,... bracht ze er nauw beseffend en ontdaan uit.

— Toen,... snikte Matje half overeind op het bed,... toen seit ie: Wè hei je temee? ... Seg ikke: Woensdag,... nou net op 'n Woensdag 'n jaar en fier maande geleje,... stong ik foor sijn ook bokkes te bakke... gonge me nog same...

Matje's lippen beefden hevig en zacht huilend vervolgde ze:

— Toe hep Piet, me kerel... me sóó gerost hè ... dè Tc an me metroos docht!

Corry vloekte tegen Matje's weekheid in. Wat viel die meid nou lekker uit. Ook pijn in haar hart van de liefde? Nou brak toch vast haar pijp. Wat deed zoo een benauwde hen op de fiets? Was die al rijp voor de fok? Ze moest er optoffelen, zooals haar moeder Nel deed. Of als tante Neel, die, zoodra ze in de straat begonnen te heibelen, haar grammophoon stijf draaide en er een

'n Handje geven: waarschuwen. — Een hengst schokke: een kopstoot geven. — Bajes: gevangenis.