De Jordaan, van Nes en Zeedijk

3i6

schijnsel de rood-opgezwollen tronie van Daan de Ruige en den matgelen kop van Geertje, zijn meid. Hadden die jemnakers nou weer hiér hun roofnest?

— Ik sal te alle tijë 't schurft krijge as 'k 't snap,... bromde Karei Burk.

Al betaalde dat tuig bij de week en al stond het kamertje op haar naam, zoo een huisbaas moest toch ... Enfin, wat deerde het hem! Zoo een stomme donder. Als die olmse prolurk eenmaal op het krot in slaap was gevallen, zou Daan de Ruige hem wel even een deuk in zijn test drukken. Dat liep toch in de pieren! Langzaam zakte hij het hellende steegje af naar het Kuipersgrachtje. Op de brug van De Lange Niezel hield hij stil en keek over het brakke, duistere water van den Burgwal. De drie- en vier-hooge achterkantverdiepingen der Zeedijkhuizen, nevelden in den duisteren regenavond, en leken in de bochtkromming der puien en in de karteling der nokken en luiken, een wazig bijeengegroeid bouwsel van zwarte muren en schimmige ruiten, dat boven en tegen het donkere wal-water aangedreven zwalkte. Heel het lichtschuwe Kuipersgrachtje scheen in den huiver zijner eigene nacht-geheimenis gevangen. Flauw glansden van de hooge en duistere achteruit-vensters wat schampen en scheuten geel en bleek lamplicht, dat boven de stille, zwarte holte van het grach-water stierf,

In de dalende diepte bij het Spooksteegje grauwde een doodsch halfduister, en schaduw-floersen, éven overtrild van een uitgeworpen lichtschamp uit d'achter-ramen der Zeedijkkelders, kropen bijéén in den nacht als een schimmenstoet. Van een onderwatersch en verborgen leven zuchtte hier elk ding in de spookachtige vaalte der wal-verlatenheid. Zooals eenzame heuvelruggen in den asch-grauwen schemer tegen angstig-donkere avond-zeelucht oplijnen, zoo zigzagden hier de daken en puien der sombere Kuipersgracht tegen water en hemel.

Vlak achter den krioelenden en lichtschellen Zeedijk

Olmse prolurk: afgetakelde poen.