De Jordaan, van Nes en Zeedijk

315

Mooie Karei verveelde zich en keerde weer ״De Gele Ballon" in. Het hijgende dansgenot der meiden walgde hem van avond zeer. Met Corry in de armen, Corry, die zes uur achtereen kon dansen! ... Maar ze kwam niet en de zieke hunkering van zijn hart moest hij temperen gaan. Met een knik naar Tante Lien stapte hij weg.

Hij wou liever de stilte, om te mokken en te mijmeren over Corry. En tegelijkertijd kon hij dan loeren of ze soms bij Moeke slenterde op het Kuipersgrachtje. Zoo een nijdigaard als hij zichzelf toch voelde. Ze hadden hem opgehitst. Van Rooie Ant, van Kee en Na, van nog meer had hij zoo doodtoevallig gehoord dat ze veel in de Nes kwam bij Joden Jet, in de Alhambra en tusschen het fijn-geschoeide gajes.

Hoe hadden die afgunstige honden daar nou de lucht van? Nee, nee, hij kón het niet gelooven. Och, als die vriendinnen lasterden, dan leek het of hij kattendrek rook. Wat ze vertelden kón niet waar zijn. De Heer bejegende de meid zoo slonzig. Ach, hoe begreep hij, nu hij Corry zocht, hoeveel ze waard was wanneer ze lévend vóór hem stond.

Bij het Spooksteegje bleef Karei treuzelen. Hij dacht dat hij in het licht, achter zich, Corry ״De Gele Ballon" zag binnenstuiven, maar alweer hadden zijn oogen gejokt.

Het Spooksteegje lag in den regen-donkeren nacht als een uitgestorven straathol, vlak tusschen het broeisch-helsche rumoer van den Zeedijk en de sluipende stilte der Achterburgwallen. Zijn kleine, lage geveltjes werden flauw door een lantaarn, schimachtig aangebleekt. Het duister-hellende en holachtig steegje lei als een soort van verhoogd eng brugpad tusschen den Zeedijk en de dieper gelegen Burgwallen.

Karei schuurde langs de donkere lichamen van een paar fluisterende wijven, die een smoordronken kerel, met behulp van een souteneur, de stinkende trap van hun woninkje opsjorden. Hij herkende in het schuwe lantaarn-

Gajes: volk.