De Jordaan, van Nes en Zeedijk

313

naijver op eikaars luidruchtige orchestmacht. Onder schor-gemeenschappelijk gezang, waartusschen lang-uitgehaalde ״adie's" in koren kermden, scheen vooral de fluit in schelle blaas woede opgejaagd. Wanneer het koorgezang zweeg, trillerden haar nijpende en borende tonen door den roerigen avond als het wilde getierelier van een ontstelden vogel, die bij zonsverduistering in de war gebracht, midden op den dag een nachtelijk angstlied slaat.

Ook de waard van „De Posthoorn" had deur en gordijn van zijn ingedrongen en oud-gevelig kroegje opengerukt om mee te laten doen aan het uitvloeken van klanken; brandende, mokerende en scheurende klanken. Het gierde en loeide rondom in een valschteisterenden orgeldonder en de helsche war-geluiden schenen zichzelve in kolken weg te zuigen.

Karei Burk werd door de waardin van „De Gele Ballon" aan de deur geroepen om een luchtje te scheppen, nu de baas achter het buffet troonde en zijn helper ronddiende. Maar dadelijk in jaloezie gestoken, hinkte de kreupele minnaar mee en verstrooid wees hij met zijn linkerhand waar de duim van afgekneld was, naar het bloedroode taveernraam van het „Wapen van Ierland". Daar stond jeugdig geboefte op de stoep liederlijk te stoeien met kinder-tengere meisjes uit de danskelders. Een robijn-zachte gloed overschemerde de gezichten der kerels en de kleeren der hurkende schepseltjes. Een zuurwagen-venter van de Olofspoort, in zijn witlinnen pak voorbijtrekkend, ergerde zich hevig aan de ontuchtige jongens van den Dijk, die zoo schaamteloos te keer gingen, maar de jonge fabrieksmeisjes en zwerfstertjes bespotten den man en lachten hem weg onder het uitbraken van allervuilste taal. De jonge souteneurs, cigaretten rookende en zingend, dreigden driest met slaag. In zot gerucht floot de bende zich te-zaam en omloeide den venter met een hoonend gebalk. Die, benard en opgejaagd, vluchtte een dwarssteeg in.

— Haai duur!... haai duur!... riep een rosse, ranke

Haai; erg.