De Jordaan, van Nes en Zeedijk

3°9

lei, tusschen straatdeun en woedenden vloek, en hun lichaam aangehit hunkerde naar de dampende halfnaakte vrouwen, pronkend met hun gemeene katoentjes en kale strikken.

Mooie Karei voelde zich vanavond onder het oor-scheurend muziekgeraas niet opleven. Verveeld liep hij De Gele Ballon in. Op de smoezelig-bruine banken, langs de vuilgerookte, beschilderde muren, zaten bierslurpende mariniers, matrozen, stokers en Jordaanjongens tusschen opgedirkte en hijgende meiden, doodaf van uitputtende dansrazernij. Drie dronken vrouw-furies, van ״Het Gouden Anker" uit de Wijde Kapelsteeg overgezwaaid naar het danshol van Tante Lien, waggelden binnen, beestachtig bedwelmd en ontredderd. Hun van drank geschroeide kelen krijschten als blafstemmen en het wildste zoetertjevan het trio rukte zich de gele haren van het bezeten hoofd.

Met krampknuisten hamerden de twee anderen op den morsigen buffetrand en eischten jenever van de waardin.

De mariniers en matrozen mengden zich spottend in de woeste herrie der grauwe wijven, en eén zong luid:

— Bi je hoer... of dief... hei je... splint... ik hei je lief!...

Maar de danshuisbaas van ״De Gele Ballon" dacht er anders over en weigerde de boeren springstokken, gelijk hij schold. In weekelijke onzekerheid bleven ze jammeren naar Tante Lien. Toen, strak en nijdig, stootte del minnaar van de waardin de zwabberende wijven achter het roode gordijn de stoep op, zich koel roerend tegen hun wild-schimpend stemkrakeel. Een ophitsend hoera'tje daverde van de dansbanken en twee tartende meiden, in branie-jak, met half bloote armen, de dik-gestreepte onderrokken hoog opgetrokken, zongen, wiegend de handen op de heupen, een schimplied tegen de dronken furies van de Wijde Kapelsteeg.

— Geef d'r tug 'n stukkie mesiek!... schreeuwde

Splint: geld.