De Jordaan, van Nes en Zeedijk

3°5

Tusschen die bijeengepropte kinderbende, dansend en kuchend in het zwoele schemerhol, slopen gluipend onbekende souteneurs rond en leveranciers van minderjarigen. Hier dook onverwacht Joden Jet op met dronken Jantjes, tusschen het oorverscheurend geraas van groote trom en harmonica.

Trui en Rooie Ant, gevolgd door het heele meidenstel, sprongen kroeg in kroeg uit, om Corry op te sporen. Alle kerels die de Jordaanschen aanklampten, sloegen ze fel met tong en handen van hun lichaam af. Rooie Ant, geheel in het zwart, met langen, zwarten boezelaar voor, het bloemblank en zeer fijn gezicht in één lustlach, had ergerlijke last van zoenlustige gezellen. Maar de meiden bleven bijéén en hielpen elkaar. Ze kwamen niet om vuiligheid, inaar om in den goedkoopen jool der gistende buurt eigen beroerdigheid van thuis te vergeten; om zich los te woelen van de vernederende zwoegernij op fabriek of atelier, van machines! en rookgebouwen. Alleen de dolle, onberedeneerde pret van dans-op-dans wilden zij, jubelblij te zijn losgebroken uit de stikkende en melancholieke atmosfeer der bedompte Jordaan - kamertjes, achter of voor.

Rooie Ant vooral, kon zich thuis alleen doodkniezen, waar er niets dan ellende en narigheid om haar rokken heenkroop. Ze leek een mooie, van nature vroolijke meid van twintig jaar, de oudste uit een bende broers en zusjes. Haar vader was bootwerker zonder boekje, een geweldige, wreede kerel, die in hevige en voortdurende verbittering leefde tegen alles en allen omdat hij eens, door een val, zijn betrekking kwijt rakende, er nooit weer een nieuwe kon vinden. Honger en honger blafte hem dagelijks van zijn armoegezin tegemoet. Ant's moeder lag met bloedspuwing zeven maanden van het jaar in een vuns zeegrasbed, dat riekte naar haar ziekte.

Overal had haar vader, met zijn stijf been, werk gezocht, iederen dag opnieuw met verschen moed, en iede-ren morgen en middag weer hoorde hij zich al van verre

Van Nes en Zeedijk