De Jordaan, van Nes en Zeedijk

3°6

toeroepen: Niet noodigl ... we zijn voorzien! . . . val me niet lastig!

Het beet en gilde in hem, de armoede en de schande, en toen oip een dag had de wilde, woeste, niets meer ontziende wanhoop hem te pakken, waagde hij het mee uit te gaan met een blok jatters op roof. Ze knipten hem en hij kreeg drie jaar. Toen hij deze baldadige straf doorgemaakt had, was hij als een schimpende kerel die huisde met den duivel, teruggekeerd. Hij schold zijn vrouw, mishandelde zijn kinderen, vrat niet en zoop niet, maar bleef schelden en wreed tekeer gaan op al wat er leefde. Hij kon geen brood meer verdienen, dan moesten het maar de kinderen doen! Zoo was Rooie Ant met drie zusjes al heel jong op de fabriek gestapt en zoo bleef ze, van de fabriek, het huishouden beredderen. Maar 's avonds tegen negen uur wilde ze er uit, er heelemaal uit, om niet te stikken in haar walg, om niet uit te gillen, uit te snikken tegen haar gewelddadigen vader, die gezéten had, tegen haar doodkwijnende moeder, tegen al de half vervuilde en verhongerde kinderen, waar zij moedertje over spelen moest. Ze wou niet heelemaal haar jonge leven vergooid zien in die achterkamer-donkerte. Ze wou met al de jeugdige Jordaanmeiden, althans eenige uren van pret. En zoo leefde ook hetzelfde verlangen in de andere Jor-daansche fabrieksarbeidsters, die thuis in het dagelijk-sche chagrijn en de gore zorgelijkheid van het armoe-gezin zich verkniesden; die rilden van de vloekruzies der kijfbuurt, angstig zich moesten verbergen voor stomdronken en mishandelende vaders of zich verweren tegen de zenuw-driftbuien der afgetobde moeders, het gedrens, gehuil en gemodder der kleintjes.

Zoo hadden zij de verdooving en den schellen roes van den Zeedijk noodig als een drinkebroer zijn borrel. Huilend en opgevreten van zenuwen, kregen ze daar den zor-geloozen lach, can een guit, een grappenmaker-buurtgenoot. En al werd de pret wrang gemengd met de liederlijkheid der dellen, en allergemeenste aanvallen der verliefde kerels, ... die fatsoenlijk wilden blijven wisten