De Jordaan, van Nes en Zeedijk

ag i

Ze roerden voor hun gavver geen vin. En stilletjes verkneukelden de boeven zich in de gedachte, dat de koning van den Zeedijk eens zwaar van een Jordaanschen jongen smeer kon likken.

— Smerige Dorus Kankoek!

— Luisehark!

— Natte Kat!... torbekkeloseleier!

Alle stemmen scholden en schreeuwden dooreen. Leen-dert begreep dat Karei hem niet droog uit de handen zou laten gaan. Daarom sprong hij, nauwelijks buiten, op Burk af en wilde hem twee strak-gespannen vingers de argelooze oogen instooten. De achteruitwijkende kijkers-drom, ontroerd en bewogen door de steekpartij met de slet, jubelde wild en hartstochtelijk-instemmend naar Mooie Karei, nu deze ééne moedige kerel het had gedurfd, ongewapend den klapper in te klauteren en den weerzinwekkend wreeden ranselaar het mes te ontwringen. Karei, doorkneed in de valschaardige vechttechniek der boeven, had met een snellen tegen-aanval Leendert een kopstoot toebedeeld die den souteneur deed klappertanden en met pijnlijke kreten naar zijn bebloede kaak grabbelen. Plots kreeg Karei een knak in de knieholte van een kerel die hard wegholde. Terwijl hij omkeek sprong Leendert hem onverhoed op den rug, drukte met duivelsgeweld zijn knie in Burk's lendenen en rukte hem bij de schouders woest achterover.

Een bang gerucht ontsteeg de menigte. Maar Karei wist ook deze vuile vecht-truck van den aanvaller te ver-keeren ten gunste van den aangevallene. Behendig en geméén vechten als al de boeven deden, stuitte Karei af, omdat er geen moed en geen kracht voor geëischt werden en geen koelbloedige beheersching van iedere beweging. Zoodra Karei zich achterwaarts voelde neergedrukt, de woelende knie zijn lendenen ingestooten, zwaaide hij aap-snel óm, terwijl Leendert hem van de keien lichtte en viel toen in vólle zwaarte op diens beenen neer. Deze voelde nu plots zijn voeten onder zich wég-

19*