De Jordaan, van Nes en Zeedijk

292

ze met een vaart tegen Rooie Dirk's borst aan, bonkte een vuistslag op zijn oogen neer en rende jammerend het bordeel in.

Rooie Dirk, achteruit gestruikeld, keek gebluft. Leen-dert sprong wild Willie achterna, op den voet door zijn wacht schimpend en vloekend gevolgd. Van de straat drongen de kijkers in, propten zich saam voor de opengeslagen deur. Donkere lichamen verschenen achter de roode kroeggordijntjes en een woedende muziek hamerde en rumoerde zich met geweld door den duisteren avond. Huis aan huis spoot het klankengedaver uit over de drommende koppen der opgepropte menschen-stoeten, als oerwoeste zang-geruchten door honderd dwarsblazende winden uitéén geslingerd. Al wat er keek naar Blonde Leendert en zijn mishandelde meid leek blind en doof voor het schelle licht en het kolkend muziek-rumoer, omdat de boef in zijn beestwoeste kracht verschrikkelijk te keer ging. Zijn bulderschorre stem sloeg den klankenwarrel stuk met rauwe kreten van haat en geweldsleven. De dronken en helsche zelfgetergdheid vlamde hem de oogen uit. Van een smerige sopha had hij een groot aardappelenmes gegrepen en daar zwaaide en dreigde hij mee naar de ingevluchte meid. De vrouwen in huis begonnen te huilen en te smeeken dat Leendert het galf zou afgeven. Een wild angstgeschreeuw loeide om zijn dolle vechtlijf heen.

Van een duisterenden achtermuur weerde een hand hem af. Een meid, in het rood, kroop naar zijn zwaaienden arm op en een ander doofde met een smak een lantaarn van het huis, om verwarring in het halfdonker aan te brengen. Maar de woedende bui van Blonde Leendert barstte al heftiger los. Hij had Willie achter een rieten stoel uitgesleurd en haar gewelddadig tegen den grond geslingerd. De tengere vrouw zwierde als een pop, licht van de beenen. Leendert glimmerde zijn mes in den buitenschijn van de straat.

Van Nes en Zeedijk ig