De Jordaan, van Nes en Zeedijk

282

— Waarheen de reis?... vroeg Karei om Rooie Dirk's aandacht snel af te leiden van de tartende taal der meiden.

— Mag Joos van Vondel wete!... schaterde Mooi Netje.

— Mö je knijse Kareltje,... lachte Mie Brandspuit, doelend op het nieuw en strakgeregen corset van Netje, dat haar zwaar en mollig lichaam van voren geheel weg-perste en ze slechts één keer per week droeg,... Mö je knijse!... Op Sondag, as se gerége staat... is se temee sóó!

En Mie bootste caricaturig het afgegladde lichaam van Netje na.

— En ... en,... schaterde ze weer hel,... deur de week ... sóó!

En plots stootte ze met een bof de bolbuik van Mooi Netje woest naar voren.

Gillend en de lichamen voorover zwaaiend van den lach holden ze verder den Dijk op.

— Se binne d'r ook uit mit 't lootje van mooi weer,... vergoelijkte Karei naar Rooie Dirk, die zinde en zweeg.

Plots schoot het roode gordijn van de City of New-York open en stortte een donkere, woedende troep krijschende kerels de straat op. De langste der bende sleurde een jammerende en tegenworstelende vrouw aan haar polsen voort. Van alle kanten joegen de schrik-stemmen:

— 't Is Blonde Leendert!

— Pas d'r op!

— 't Is Leendert!

— Wie?

—• Leendert!... Leendert!

. Rooie Dirk keek haastig en duwde Karei wild op zij. Blonde Leendert hiette de Koning van den Zeedijk, was een vent van veel geest en smoesvaardigheid, maar tot in iedere zenuw van zijn misdadige wezen verleugend en verdierlijkt. Hij had tot zijn dienst drie vrouwen; Kleine