De Jordaan, van Nes en Zeedijk

284

" Rooie Dirk loenschte afzichtelijk naar de lefmeid en Karei schrok om haar uitval. Hij zei wat goedsmoeds.

— As je 'n mut aarepels in je slabek gooit... seit de laatste nóg... plomp!

—׳ Kijk!... lachte ze door,... se kelére-hande stane te befe!

— Schei uit!... Weerde Karei af.

— Veur soo'n verrekijker? ... schimpte ze.

Karei lachte, terwijl hij Rooie Dirk, die raar ineenkromp, in de gaten hield. Met Mie Brandspuit had Karei snaaksche vrijages doorleefd. Guitig vroeg ze hem:

—Wenneer trouw je mijn?

— Soodra,... lachte Burk terug,... soodra d'r 'n nieuw stadhuis komp!

— Jij bin soo suiver as 'n blom uit de grond!... spotte Mie terug.

En met zijn mooie, hooge stem klakkerde hij af:

Rabbe rabbe kassie,

Toewan lakkie mit 'n kwassie,

Maak plaas voor de franceise polleneise

En holderdebolder viel Mie Brandspuit in, alsof ze waterstralen spoot:

— Ssst!... ssst!... andersom... plentie monnie mit de pokke!

Toen viel Karei bij, haar de woorden van de lippen stelend:

— Tjoeke-tjoeke kommelade,... slik je tong in en spreek notting!

Ze ratelden door in het Engelsch-Maleisch der havenbuurt en de lange, hooge en dikke Mie Brandspuit siste tegen Karel's woordenroffel in, alsof ze bluschwerk deed.

Toen Lange Dina en Mooi Netje voorbijwipten, haakte ze plots snel in en spotte naar Rooie Dirk:

— Oome,... krijg 'k 'n appel?

Kelére-handen: cholera-handen.