De Jordaan, van Nes en Zeedijk

380

muzikale ooren inwoei, hij maakte hem machteloos van ontroering en een droef geluks-hunkeren.

II.

Op een koelen avond slenterde Mooie Karei langs de danskroeg van de Slachter. De brutaal-dierlijke tronie van Rooie Dirk, die met vier andere jongens boven het krot woonde, monsterde Karei giftig, al zei de vent brommend gedag.

Rooie Dirk was een berucht messteker en een beestachtig wreed vechter van den Zeedijk. De sletten noemden hem den Slachter, omdat hij nooit dréigde met een nijf, maar dadelijk toestootte en al wilder en duivelachtiger werd, hoe meer bloed hij zag flakkeren. De moordneiging brandde in zijn afschuwelijk loensche, bruine oogen, die heel dicht bijeen stonden en overboogd werden door zware, lichtroode, ineenfronselende wenkbrauwen. Zijn opgekrulde bovenlip trilde lang na als hij iets gezegd had, vooral van Frans Rosier, met wie hij dri.e jaar had ״saam-gewerkt". In héél zijn schouderhooge en saamgedrongen gestalte leefde een stugge, onaanrandbare kracht en een heftigheid, die ieder oogenblik kon losschieten. Karei Burk had al meer dan eens met hem geknokt en over de mat gerold, slaag opgeloopen en slaag gegeven, maar nog nooit Rooie Dirk den tijd gelaten het vlijm van zijn mes hem de ribben in te stooten.

— Soo achtbare heer,... spotte Karei op den knik van den souteneur.

Rooie Dirk drentelde bij, terwijl stoeten meiden en kerels op de propvolle straat, van het Kolkbrugje afrenden met hiha-gejuich en Alpen-gejoedel. Mie Brandspuit, een blonde Jordaansche, haakte Karei aan in vinnige scherts:

— Seg dregpet... verlet je tijd nie mit die boefl

Nijf: mes.